Bilyelerime Şiiri - Sibel Orhan

Kırmızıydı biri,
Cam gibiydi diğeri,
Parlıyordu sarı olan,
Göğe benzerdi mavi olanı
Gökyüzü küçülmüş de
Avucuma düşmüş sanırdım ben
Bir cebim umut yüklü,
Diğeri hırsla dolardı bazen
Bilirdik hepimiz:
Bir muradımız vardı o günlerde,
O cam yüreği;
Toprağın kalbine kondurmak…
Başka ne isteyebilirdi ki insan?
Başka ne isteyebilirdi ki insan?
Başparmağımı göz hizama getirirdim,
Rüzgârı hesaba katardım bazen,
Bir yusufçuk geçerdi yanımızdan,
Küçücük bir daire,
Koca bir evreni andıran
Ve sonra…
Bir vuruş!
Toprakta dönerdi dünya gibi,
Bir tur atardı mavi bilye,
Kırmızının etrafında
Sanki aşkı anlatır gibi…
Kazanan sevinirdi
Kaybeden üzülmezdi,
Kuralı bilirdik:
Bilyeler el değiştirirdi,
Çocukluk ise olduğu yerdeydi…
Gelinciklerin arasından koşardık,
Papatya desenli yollarda,
Bir dere kenarında
Manzaraya diz çökerdik.
Güneş tepede olurdu ebe
Bilyelere sobelerdi sahiden
Oyun bitince:
"Bir daha oynasak mı?" derdi gözler,
Avuçlarımda biriken cam sevinçler
Nemliydi biraz terden,
Misketler soluklanırdı,
Çocukluğumun neşeli yorgunluğundan...
Ne olursa olsun,
Ben de bilyelerimde memnundu bu oyundan
Ne çok severdim bilyelerimi
Cam değil renkli akide şekeri,
İçindeki kelebek kalbimdi
Kırmızı umut,
Sarı sevinç,
Mavi düş...
Oysa şimdi
Cebimde yoklar
Hâlâ hatırlarım:
Elimi cebime atarım,
Bilyelerimi bulamam…
Onlara dokunamam
O günlerde;
Bilyelerdi muradımız
Nazlı bayramlarımız
Küçük şeylerdeydi avuntumuz
Oyunlarımızdı umudumuz…
İşte böyleydi biz de,
Dünyayı verseler yoktu gözümüzde…