Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
duygu ve düşünceleriniz için teşekkür ederim bir süredir giremedim siteye şimdi gördüm yorumlarınızı inşallah bende birazda olsa insanların duygularına tercüman olabilmişimdir :)
Neyine vuruldum da böyle oldum bilmiyorum
Bir kerecik bile yüzüme bakmayan gözlerine mi?
Yoksa sabahtan akşama kadar
Kapısında yattığım yüreğine mi?
Neyine yandım ben senin söylesene
Her başımı yastığa koyduğumda zihnimde adının serbestçe dolaşmasına mı?
Yoksa her geçen gün
Mezarıma toprak attığın avuçlarına mı?
Oldukça gizemli ve duygusal paylaşım kutlarım
aşk ve umutsuzluk.
dizelere güzel yansımış.
tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta