Bilal Yılmaz Şiirleri - Şair Bilal Yılmaz

Dolunay parlıyorsundur yine,
Ama inan ki,
Çok karanlık bu gece.

Henüz doğmasanızda seviyorum sizi.
Gönül bu evledını da sever,
Sevgilisinide.

Korkmayın çocuklar,
Gönlünüzce yaşayın bu hayatı.

Sen oku diye şiir yazarım.
Mırıldan diye şarkın olurum.
Gözlerini kapatmak istersin uykuya dalmadan,
Gece vakti gündüzün olurum.
Hem en büyüğün hem en küçüğün,
İster çocuğun, ister sevgilin;

Nehir dolmuş gözlerine.
Hani taş bile ağarır durduğu yerden.
Girdap gibi bir ılıklık karıştırmış ruhunu da,
Vijdansız bir veda almış beni senden.

Hüznüm,haykırışım,ağlayışım umrunda değil kimsenin,
Kimse duymuyor beni,
Tedavi edemiyor doktor yaralı kalbimi,
Kimsenin umrunda değilim.

Bir gemiye binsem yola çıksam,

İki fincan kahve,
Biri bana, biri sevgilime.
Ortamızda kuş tüyü,
Gecenin en yumuşak öyküsü.

Sallanıyor masamız, ya da dünya dönüyor,

Madenlerde dişlerimi kaybettim,
Somalide ilk ben ölecektim!
Parçacıklar var agresif atomların peşinde,
Kaos yatarken dünyanın kalbinde,
Kan akıyor yıldızların yörüngesinden!

Ey katil düşünce!
Düş yakamdan bırak beni.
Zaten üç günlük gençliğim kaldı,
Yaşanacak.

Hep çocuk olsam keşke,
Yürümeye başlasam.
Bir düşüp bir kalkıp, koşmaya çalışsam.

Yarınlar gelse ve ben ağlasam gecelerde,
Saçım okşansa biraz annemin ellerinde.

Keşke çok param olsaydı.
Babam çalışmazdı belki.
Kardeşime oyuncakların en güzelini alırdım,
Kitap okurdum doyasıya günler saatler boyu.
İyilik gücümle bütünleşirdi,
Saadet ısrar ederdi cilveleştiği vakitlerde.