Çileli ömrümün vazgeçilmezi mi olacaktın sen yar
Kolay değildi, oraya öyle kolay yerleşebilmek
Orda bir ömür kalabilmek kolay değildi yar
Ruhuma hapsedeceğim seni, söküp geri alabilmek
Uzaklaşıp, gönlümün derin çukurlarından çıkabilmek
Zordu yar, bir defa düştüğün sevdadan çıkabilmek
Hep gönlü kırıklar vardı.
Rıhtımıma demir atanlar da,
Limanıma yanaşanlar da,
Hep gönlü kırıklardı.
Ama kimse bana
Senin de gönlün kırık mı diye,
Eğer yenebiliyorsan hayatının karanlığını
Sağ çıkabiliyorsan umutsuz bir gecenin sabahına
O geceden bir tebessüm saklayabiliyorsan sabaha
Yaşıyorsun öyleyse, tüm acılar üstüne gelsede
Düşünce tek başına kalkabiliyorsan ayağı
Söyle bana nedir bu dalgınlığın
Dalıp dalıp gitmelerin kimin eseri
Seni de mi kırdı bu hayat ben gibi
Bak herkes mutlu ikimizden başka
Gülen insanlarla dolu tüm şehir
Bir kez de sen gülsen yüzüme
Bırakıp gittiğinden beri
Yalnızım ben
Bir sen vurdun,
Bir de kalan herkes.
Ama kimse
Sen gibi acıtmadı canımı
Ah yıllar ah!
Sen bittin, ben bittim
Sen hızlı hızlı geçtin,
Bense kaldım hala aynı yerde
Ne öteye gidebiliyorum,
Ne de beri
Sevginin çıkmaz sokaklarında
Sana ulaşmaya çalışıyorum
Bağırıyorum avazım çıktığı kadar
Yoksun ama hiç bir yerde
Gönül sisliyken hemen şimdi
Çıkıp gelsen karşıma diyorum
Kağıt kalemi beklerken
Ağaç rüzgarı, fidan yağmuru
Ben sizi bekledim,
Bana uzaktan bakışınızı değil.
Bir yabancı olmaksa maksat
Öylesi çok vardı sokakta
Bütün kapılar yüzüme kapanmış
Ne çıkmaz bir haldeyim
Ah bir bilsen şimdilerimi.
Yalancı bir ışık görsem
Adını umut koyup peşinden gidiyorum.
Meğer ne zormuş dürüst olmak
Sende hayat gibi iki yüzlüsün
Ne varsın bende, ne yoksun
Acı bir şurup gibisin dilimde
Gönlümde hep dolu dizgin
Fırtınalar koparansın sen
Ama yanımda olmayansın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!