Tıpkı mevsim güz olduğunda
Ağaçta kurumuş bir dal gibi
Döküldüm ben bir kuru yaprak gibi
Yazdan sonra gelen hüzün gibi
Sanki bir sonbaharı andırır gibi
Hüzünlendim ben yine kimsesiz gibi
Yalnız olmak içimi acıtmaz ama
İçimdeki yalnızlık
Bu sefer beni neden bu kadar hırpaladı
Sorularda kendimi arıyorum ama
Sadece soruyorum
Gülsem kaç kişi var ki bu hayatta
Bana eşlik edebilecek söyleyin
Ağlasam gözümdeki yaşları
Kimler silecek yere düşmeden
Boynum yere eğilse kaldıracak
Tüm acılarıma ortak olacak
Çekilin önümden beni bana bırakın
Sahte samimiyetleriniz, oyuncu duruşunuz
Yalancı gülüşleriniz bana göre değil
Hayatımda boşa yer işgal etmeyin artık
Ben mutlu olmayı kendimle denerim
Ha varsınız, ha yoksunuz bende
Bu gece de yine sensiz uyuyorum
Tıpkı yarın sensiz kalkacağım gibi
Sen benim yaşanmamış hayallerim
Bekleyip de bir türlü kavuşamadığım
Hasretini içime mezar yapıp gömdüğüm
Yarım sevinçle beni bırakıp gidenim
Çok günler geçti ömür yolunda
Döküldü yapraklar, soldu çiçekler
Hatırlamıyorum ki eskisi kadar
Tükendi günler, eskidi yüzler
Tükendi günler, eskidi yüzler
Üzerimde çok yük var anne
Al birazını, duy sesimi
Beni bırakma tek başıma
Eriyorum günden güne
Tut elimi geç olmadan anne
Ey deli gönlüm
İncitme kimseyi sakın
Bu fani dünya,
Kalp kırmaya değmez
Öyle kısa ki ömür dediğin,
Bir ramak kadar kısa hem de.
Bugün günlerden acı;
Vicdanını hala yitirmemiş herkesin,
Gözyaşının ne olduğunu bilenlerin,
Kendisinin dışında her canlıya,
Ağlamayı bilenlerin günü bu gün.
Akşam oturacak bir yeri olup,
Vardı düşmüşlüğüm,
Ama üstünden nice zaman geçti.
Sen vardın hayallerimde,
Henüz düşmediğimde,
Sen vardın hayallerimde,
Yüzünü henüz görmediğim günde.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!