Bergüzar bin cefanın bir nefesle tükenmesidir.
Esen bir rüzgar gibi, düşen bir yaprak gibi değil.
Rüya gibi imkansız inanılmazdır bir o kadar...
Güneşin doğduğu yöne doğru yönelen...
Ümitle hasretle, heybetle, hideetle ve can evinden..
Zühre yıldından parlak bir o kadar aydınlatıcı.
Ay doğmuş gecelerin ayakları altında çırpınan duygular.
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta