BEN HER GECE ÜŞÜYORUM
Bugün de kendime sordum;
Nasılsın, diye...
Aynanın karşısında sustum bir süre.
Yüzümde çoğalan her çizgi,
Adının ilk harfini yazıyordu sanki.
Meğer zaman geçmiyor,
Yokluğun yüzümde yaşlanıyormuş.
Her geçen gün biraz daha iyiyim, diyorum
Dostlarıma, sevdiğim insanlara...
Bir yalanı tekrar ediyorum usulca,
Belki bir gün inanırım diye.
Oysa hiç iyi olmadım.
Sen benden gideli
Ne sabahlar sabaha benziyor
Ne geceler geceye...
Birileri sıcak yüreklere dokununca
İçlerinin ısındığını söylüyor.
Ben bir kalbe dokunsam üşüyorum.
Çünkü seninle birlikte gitmiş
İçimdeki bütün mevsimler.
Şimdi hangi kapıyı çalsam
Biraz sen çıkıyorsun karşıma.
Hangi şarkıyı dinlesem
Bir yerinden ayrılık sızıyor.
Ve hangi gece başımı yastığa koysam
Yokluğun gelip yanıma uzanıyor.
Biliyor musun,
İnsan bazen özlediğini bile özlüyor.
Adını anarsa yeniden kaybedecekmiş gibi
Susuyor...
Suskunluğuna sarılıyor.
Herkes geçer diyor,
Zaman unutturur diyorlar.
Oysa zaman yalnızca yüzümü değiştiriyor,
Kalbimdeki yerin hâlâ aynı.
Ben artık mevsimlerden anlamıyorum.
Bahar gelse içim kış,
Güneş doğsa odam karanlık...
Sen benden gideli
Ben hiçbir sabaha tam uyanamadım.
Herkes bir şekilde ısınıyor hayata,
Ben hâlâ beni terk ettiğin yerde üşüyorum.
Onlar üşümeyi bilmiyor belki...
Ben seni kaybettiğim geceden beri
Her gece üşüyorum...
Onlar bilmez belki üşümeyi...
Ben seni kaybettiğim geceden beri
bir mezar taşıyım...
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 12:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Değeri bilinmeyen AŞK.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!