Ben Hâlâ Buradayım

TAHA BİLAL MUSTAFA

Ben Hâlâ Buradayım

Selamsız başladı hayat, vedasız bitti nice hikâye,
Bir yanım hâlâ çocuk, bir yanım mahkûm eski bir cinayete.
Adımı soranlara söyle: Taha Bilal Mustafa!
Ben kaderle savaşırken onlar yazıyordu sahte bir manifesto!

Taha! Üç kelime değil, bir ömrün ağır imzası,
Bilal! İçimde yankılanan sabrın son savunması.
Mustafa! Yıkılmadım, hâlâ sürüyor hayat davası,
Kalemim kanla değil, yaşanmışlıkla yazar her sayfası.

Kimisi servet peşindeydi, kimisi şöhretin esiri,
Ben insanlık ararken gördüm maskelerin gerçek yüzünü.
Sözleri göçmen kuşlar, hepsi birer firari,
Ben limanda beklerken terk ettiler bütün gemileri.

Ne alkış istedim ne de sahte bir merhamet,
İçimde mahkeme kurdum, hem sanık hem hâkimim elbet.
Bir ömür hesap verdim kendi vicdanımın önünde,
Dışarıdan dimdik durdum, savaş koptu içimde.

Kaç geceyi gömdüm içime, kaç sabahı bekledim?
Kaç kez kendimden geçtim, yine kendime döndüm?
Beni yaralayanlara bir tek hesap sormadım,
Ben sustukça büyüdüm, hiçbirine benzemediğim!

Ben Taha Bilal Mustafa, yaz adımı duvarlara!
Yıkılmadım, yenilmedim, sığmadım dar kalıplara!
Bir ömürlük yara taşıdım, dönmedim sahte limanlara,
Kendimi buldum sonunda, kaybolurken insanlarda!

Hayat bana diss attı, ben cevabımı yazdım!
Kaç geceyi sustum, kaç ihaneti aştım!
Beni bitmiş sananlara son bir cümle bıraktım:
Ben küllerimden doğmadım, ateşin içinde yaşadım!

Bak!

Sözde sadakat, özde ihanet,
Dillerde adalet, kalplerde esaret.
Herkesin bir maskesi, herkesin bir bahanesi,
Benim alnımda yazılı hayatın gerçek hikâyesi.

Yalanların saltanatı, doğruların sürgünü,
Dost bildiğin insanlar değiştirir bir gün yönünü.
Ben karanlığa alışmadım, aydınlığı aradım,
Her düşüşte kendi ellerimle yeni bir yol yarattım.

Kim kalmış geriye, kim silmiş izlerini?
Kim satmış dünlerini, kim inkâr etmiş sözlerini?
Ben yaşananı unutmadım, kinle de beslenmedim,
Bana taş atan ellerin seviyesine hiç yükselmedim!

Sabrımın da sınırı var, öfkemin de bir bedeli,
Vicdanı olmayanın ne olur ki zafer nedeni?
Kendini kral sananların tahtı bir gün kartondan,
Benim tacım yok, başım dik, gücüm gelir Allah'tan!

Ben Taha Bilal Mustafa, yaz adımı duvarlara!
Yıkılmadım, yenilmedim, sığmadım dar kalıplara!
Bir ömürlük yara taşıdım, dönmedim sahte limanlara,
Kendimi buldum sonunda, kaybolurken insanlarda!

Hayat bana diss attı, ben cevabımı yazdım!
Kaç geceyi sustum, kaç ihaneti aştım!
Beni bitmiş sananlara son bir cümle bıraktım:
Ben küllerimden doğmadım, ateşin içinde yaşadım!

Bir gün susacak bütün sokaklar,
Bir gün kapanacak bütün defterler.
Ne servet kalacak ne de şöhret,
Toprak örtecek bütün kibirleri.

Yâ Rab, bilirsin içimde kopan savaşı,
Bazen kendime bile anlatamadım yarayı.
Beni insanlardan değil, kendi kötülüğümden koru,
Çünkü en ağır savaş insanın kendi içinde olur.

Benim hikâyem romantik değil, gerçeklerin anatomisi,
Her satırım hesaplaşma, her hecem hayatın delili.
Beni tanımadan hüküm veren, önce aynaya baksın,
Herkes başkasını yargılar, kaç kişi kendini tanısın?

Taha Bilal Mustafa, bu isim bir hatıra değil,
Bir ömrün yükünü taşıyan, henüz tamamlanmamış şiir.
Ne geçmişime yenildim ne geleceğe borçluyum,
Hatalarımla yüzleşen, kendi yolumun yolcusuyum.

Selam vermeden gidenler, vedasızca kaçanlar,
Bir gün kendi vicdanlarında sessizliğimle karşılaşırlar.
Ben intikam peşinde değilim, hesabım Hakk'a kalır,
İnsan gider, izi kalır; gerisi toprağa karışır!

Ben Taha Bilal Mustafa, duyun sesimi duvarlarda!
Bir ömürlük mücadelem var, yazılı bütün satırlarda!
Ne eğildim sahte krallara ne de döndüm yalanlara,
Ben yolumu buldum sonunda, teslim oldum Yaradan'a!

Ben hâlâ buradayım, bu hikâye bitmedi!
Hayat beni sınadı ama irademi yenemedi!
Beni sustu sananlara son sözümü söylüyorum:
Ben hâlâ ayaktayım, Rabbimin takdirini bekliyorum!

Adım Taha...

Bilal...

Mustafa...

Beni hayat yazdı,
Kalemini kırdı sananlar yanıldı.

Ben hâlâ buradayım...

Çünkü bazı insanlar hikâyelerini bitirmez...

Son noktayı Allah'ın takdirine bırakır.