Börü Şiiri - Taha Bilal Mustafa Kekeç

Gece iner dağların omzuna,
Ay susar, gölgeler konuşur.
Uzaklardan bir ses yükselir…
Bir uluma…
Börü..

Börü, Börü gecenin yüreğinde,
Yalnızlık yük değil, güç var bedenimde.
Küllerimden doğdum, izim var geçmişte,
Boyun eğmem kadere, yürürüm kendi biçimde.

Börü, Börü dağlar bilir adımı,
Rüzgâr taşır uzaklara bıraktığım yeminimi.
Önümde uçurum, ardımda karanlık,
Ben yürüdükçe küçülür önümdeki zorluk.

Ayaz vurur yüzüme, geri çekilmem,
Fırtına kopsa bile yönümü değiştirmem.
Dilimde söz değil, verdiğim bir ant var,
Gözlerimde hedef, yüreğimde dağlar.

Sessizliğim korku değil, sabrımın sesi,
Her yara geçmişimin bıraktığı nefesi.
Kırıldım belki ama parçalanmadım,
Kaç kez düştüysem o kadar yeniden kalktım.

Kurt iz bırakır geçtiği patikada,
Ben de izimi bırakırım hayatın sayfasında.
Dostuma omuz, ihanete duvar,
Kalbimde merhamet, duruşumda vakar.

Ne alkış beklerim ne de övgü,
Benim meselem kendimle, gerisi gürültü.
Yol dikenliyse yürürüm çıplak ayak,
Çünkü Börü'nün ruhunda geri dönmek yok artık.

Gece ağırlaşınca içindeki ateşi yak,
Korku kapını çalarsa ona kapıyı kapat.
Bir Börü düşer, ardından yeniden kalkar,
Özgür bir ruhu hiçbir duvar kuşatamaz.

Börü, Börü gecenin yüreğinde,
Yalnızlık yük değil, güç var bedenimde.
Küllerimden doğdum, izim var geçmişte,
Boyun eğmem kadere, yürürüm kendi biçimde.

Börü, Börü dağlar bilir adımı,
Rüzgâr taşır uzaklara bıraktığım yeminimi.
Önümde uçurum, ardımda karanlık,
Ben yürüdükçe küçülür önümdeki zorluk.

Baslar vurur, nabız yükselir gecede,
Her adım yankılanır taşın kalbinde.
Kader karşıma dikilirse gözünün içine bakarım,
Yol kapanırsa kayayı ellerimle yararım.

Bir zaman kaybettim, şimdi kendimi buldum,
Düştüğüm yerlerden yeni yollar kurdum.
Geçmiş sırtımda değil, ders olarak içimde,
Yarın dediğin şey bugün attığın adımın içinde.

Ne taht peşindeyim ne altın bir taç,
Benim zaferim nefsime karşı verdiğim savaş.
Kendimle hesaplaşır, korkumu sustururum,
Her sabah yeniden doğar, dünümü unuturum.

Dağ susar, rüzgâr dinler, gece bizi tanır,
Börü'nün adı yankılanır, taş duvarlar uyanır.
Yalnızlık bazen insanı kendine götürür,
Kendi karanlığını aşan, gerçek gücünü görür.

Bir nefes…
Bir adım…
Bir söz…
Bir yemin…

Düştün mü?
Kalk.

Kayboldun mu?
Yolunu kendin çiz.

Karanlık çöktü mü?
İçindeki ateşi hatırla.

Çünkü Börü,
Sadece gecede uluyan kurt değildir…
Börü, düştüğü yerden yeniden doğan ruhtur.

Börü, Börü gecenin yüreğinde!
Korku yok gözümde, ateş var içimde!
Küllerimden çıktım, yeniden sahnedeyim,
Dün beni yıkan ne varsa bugün üzerindeyim!

Börü!
Dağlar duysun yeminimizi!

Börü!
Rüzgâr taşısın ismimizi!

Börü!
Son adım, son nefes, son ana kadar!

Ruh boyun eğmez!
İrade tükenmez!
Kurt ruhu ölmez!
BÖRÜ GERİ DÖNER!