Ben Gidiyorum Bugün Şiiri - Alparslan Es ...

Ben Gidiyorum
Ben gidiyorum.
Bu sabah bir kuş konmadı pencereme.
Ne çocuklar bağıra çağıra geçti sokaktan
Ne de fırından yeni çıkmış bir ekmeğin kokusu vardı.
Hava boştu.
Boşluk suskunluktan daha ağırdı bu sabah.
Ve ben, ellerimi ceplerime değil, içime soktum.
Orada bir şeyler hâlâ titriyordu.
Ben gidiyorum.
Vedalaşmadan, kapı çarpmadan,
Bavul toplamadan,
Hiç kimsenin yüzüne bakmadan.
Çünkü gözler yalan söyler bazen,
“Kal” dermiş gibi bakar,
Ama aslında sen çoktan gitmişsindir.
Gitmek bazen bir şehirden değil,
Bir zamandan kopmaktır.
Ben zamanı terk ediyorum.
Ben gidiyorum.
Sustuklarım birikip ağzımda taş oldu.
Kimi kime anlatacaktım artık?
Her şey o kadar çok söylendi ki
Anlam dediğimiz şey, harflerin arasında ezildi.
Ben bu yükü daha fazla taşıyamam.
Sözcükler öldü.
Ve ben artık mezar taşı yazısı bile yazamam.
Ben gidiyorum.
Anılarımı bir kutuya koydum.
İçinde kokun var,
Bir gülüş, yarım kalmış bir cümle
Ve son gece söylediklerin.
Hepsi orada, hepsi gerçek,
Ama hiçbiri beni tutmaya yetmiyor.
İnsan sevdiğini bile unutuyor sonunda.
Unutmak, yaşamanın yan etkisi gibi.
Ben gidiyorum.
Çünkü artık gölgeme bile güvenemem.
Çünkü aynada gördüğüm yüz bana ait değil,
Çünkü yastığım bile beni sabahları uyandırmaz oldu.
Ve çünkü, en çok kendime kırıldım.
Her şey olmamış gibi davranmaya çalışırken
İçimde sürekli bağıran bir şey vardı.
Ben, o sesi susturmaya gidiyorum.
Ben gidiyorum.
Ne için geldiğimi bilmiyorum bu dünyaya.
Ama neden gittiğimi çok iyi biliyorum.
Kırıldım.
Ve kimse fark etmedi.
Düşerken değil,
Ayağa kalkamayınca ağrıyor insanın canı.
Ben gidiyorum.
Gidiyorum çünkü her “iyiyim”
Bir başka çığlığın üstünü örttü.
Gidiyorum çünkü her “yarın geçer”
Bir başka gecede boğuldu.
Gidiyorum çünkü bazı duvarlar,
Üzerine şiir yazılamayacak kadar soğuk.
Ben gidiyorum.
Kimseye küsmüş değilim,
Ama herkese biraz uzak.
Sevdiğim insanlar hâlâ içimde,
Ama ben artık içimde yaşayamam.
Gidiyorum.
Çünkü kalmak, bazen gitmekten daha zalim.
Ve ben zalim olamam.
Ben gidiyorum.
Bir gece yarısı değil,
Bir sabah sessizliğiyle.
Çünkü vedalar çığlıkla değil,
Fısıltıyla olur.
Ve bazen,
En sessiz gidiş
En büyük haykırıştır.
Ben gidiyorum.
Arkamdan kimse ağlamasın,
Ama herkes bilsin:
Ben son bakışımda affettim herkesi.
Ama kendimi asla.