Anneye Hasret Şiiri - Alparslan Eskici

Gözlerim kapanır, rüyalarımda senin kollarında uyanırım.
Kokun burnumda, sıcaklığın tenimde.
Bir an için her şey yolunda.
Sonra gözlerimi açar, boşluğa bakarım.
Yorganın altında seni ararım, yoksun anne.
Sesini duyar gibi olurum bazen.
Kapı zili çalar, koşarak kapıyı açarım.
Ama orada sen değilsin. Yine hüsran. Kalbimde kocaman bir boşluk.
O boşluğu hiçbir şey dolduramıyor anne.
Hatırlıyorum çocukluğumu.
Ellerinle örttüğün battaniyenin altında dinlenirdim. Masallar anlatırdın bana.
Gözlerim büyür, hayaller kurardım.
Senin sayende dünyam çok güzeldi.
Şimdi ise sensiz bir dünya var.
Renkler solgun, sesler anlamsız.
Güneş bile eskisi gibi ısıtmıyor.
Her şey bir anda anlamsızlaştı.
Sensiz geçen günler, saatler, dakikalar...
Sonsuz gibi geliyor. Zaman durmuş gibi.
Ama saatler tik tak sesini kesmeden akmaya devam ediyor.
Ben ise senin yokluğunda boğuluyorum.
Bazen seni o kadar çok özlüyorum ki, nefesim kesiliyor.
Gökyüzüne bakıp sana sesleniyorum.
Belki duyarsın diye.
Belki bir mucize olur ve yanıma gelirsin diye.
Seninle ilgili her şey çok güzeldi.
Gözlerinin içi gülüşü, saçlarının kokusu, ellerinin sıcaklığı...
Her şey... Seni kaybetmekten o kadar çok korkuyordum ki.
Ve şimdi korkum gerçek oldu.
Keşke zaman geriye dönse de yeniden kucağına sığınabilsem.
Keşke hiç bırakmasam ellerini. Keşke... Keşke...
Ama hayat böyle işte. Bazen istemediğimiz şeyler oluyor.
Ve biz bu acıyla yaşamayı öğreniyoruz.
Belki de bir gün seninle yeniden kavuşacağız.
O güne kadar senin hatıralarıyla yaşayacağım.
Sen benim melek annem, gökyüzünün en güzel yıldızı.
Seni çok seviyorum ve hiç unutmayacağım.