Ben Bugün Efkarlıyım Şiiri - Alparslan E ...

Ben bugün efkârlıyım…
Ne gökyüzü mavi, ne rüzgâr benimle,
Sanki bütün şehir sırtını dönmüş de
Bir tek yalnızlığım kalmış elimde.
Bir anne kokusu var içimde eksik,
Bir baba sesi yankı olur gecemde,
Bir sofranın buharı tüter uzakta
Ve ben aç değilim… ama özlemdeyim derinde.
Ben bugün efkârlıyım…
Hasret, omzuma çöken ağır bir kış gibi,
Adını andığım her şey uzaklaşır
Sanki kalbim sürgün edilmiş gibi.
Aşk desen… o da yarım kaldı içimde,
Ne tam sevebildim ne vazgeçebildim,
Bir bakışa ömür veren kalbim
Bir vedaya yenildi, söyleyemedim.
Vuslat… ne garip kelime,
Dokunsam da yetmeyecek gibi,
Sarılıp ağlasam bile
İçimdeki boşluk dinmeyecek gibi.
Ben bugün efkârlıyım…
Çünkü sevdiğim herkes biraz uzakta,
Çünkü kalbim hep bir şeyleri eksik saymakta,
Çünkü insan bazen sadece
“İyi değilim” demek ister…
Ama kimse sormaz aslında.
Gece uzar, düşünceler çoğalır,
Bir sigara dumanı gibi dağılır umutlar,
Ve ben…
Kendi içimde kaybolmuş bir yolcu gibi
Dönüp dolaşıp yine sana çıkarım.
Ben bugün efkârlıyım…
Ama bil ki bu da geçecek,
Bir gün yine gülecek içimdeki çocuk,
Bir gün vuslat, hasreti affedecek.
Ama bugün değil…
Bugün bırak efkâr konuşsun,
Bırak kalbim sussun…
Çünkü bazı acılar anlatılmaz,
Sadece yaşanır… ve derinleşir.