Ben de... Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

"İnsan insana benzer ama acı acıya
benzemez derler; oysa aynı acıda
buluşur gözlerimiz."

Bugün yoğundu içerisi;
Girenler, dışarı çıkanlar...
Yüzler yabancıydı, herkes kendi
telaşının gölgesinde...
Şehir gürültüyle akıyordu dışarıda,
biz bir avuç sessizliktik...
Gözüm takıldı köşedekine,
Bir meczuptu sıranın sonundaki.
Eski ceketine sığınmış, zamandan
muaf bir duruşu vardı...

Yaklaştım, sordum:
"Nasıl, memnun musun?"
"Hayat işte oğul," dedi, "geçip
gider..."

"Neden koşturursun?" dedim,
Derin bir iç çekti, bakışları uzaklara
takılı kaldı...
"Çoluk çocuk nafakası..." dedi.
Ekmek kokulu bir yorgunluk döküldü
dudaklarından...

"Ya eşin?" dedim,
Boyun büktü,
Omuzlarında biriken yılların
ağırlığıyla sarsıldı gövdesi:
"Ölüdür yıllar önce..."

Yumruk yaptığı sağ elinin üstüyle
Sildi sol gözünün yaşını,
Bir mendil inceliğiyle...
Yılların nasırı silip atamadı o şeffaf
kederi...
Kaba bir elin arkasında gizlenen
incecik bir kederdi o...

O gözyaşı ikimizin arasına düşüverdi.
İki ayrı ömür, tek bir hıçkırıkta teğet
geçti birbirine...
Söz bitti,
Ağlaştık...

Sessizlik, iki ruhun ortasında büyüyen
en kadim duaydı...

Bir daha ne ben soru sordum,
Ne o cevap verdi.
Sustuk...
Gözlerimiz birbirinin kuyusuna
dökülen iki damla suydu;
O bana baktı, ben ona.
Bakıştık.

Sırası geldi, ağırca adımladı,
Adımları, geride bıraktığı o koca
boşluğu sürükler gibiydi...
Kapıdan çıkarken dönüp:
"Hoşça kal," dedi.

Gitti... Yüreğimde onun adımlarıyla
açılan o derin iz kaldı.
Kapı kapandı, gürültü geri geldi ama
biz eksildik...

Ben de...