BEN BİLİRİM....
Herkese göre “dağ gibi” derler…
Arkandan; “ O güçlüdür, halleder, her şeyin üstesinden gelir.” diye bir yafta yapıştırırlar göğsünün tam ortasına.
Aslında bütün bu övgü, sırf kendi vicdanlarını rahatlatmak için…
Güçsüz olduğunu görseler, ellerini taşın altına koymak zorunda kalacaklar.
Dünyanın bütün yükünü omuzlarında taşıyıp da, bir akşam vakti yalnız kaldığında, bir bardak suyun ağırlığı altında ezilmek ne demek, ben bilirim...
Gamsızdır o dayanır...
O üzülmez , kırılmaz Bunu da atlatır derler...
Aslında bu da bir övgü değildir; kendi vicdanlarını rahatlatmak içindir.
Çünkü böyle söylemeseler, derdini dinlemek seni teselli etmek zorunda kalacaklar.
Herkesi teselli edip, yüreğine su serpip, gönlüne serinlik verirken…
Yüreğinim iflasının eşiğindeyken, ölümle yaşam arasında seçim yaptığım geceleri ben bilirim...
Güçlü durmak yoruyor, çok yoruyor..
Herkesin sığınağı olup, fırtınada yalnız kalmaksa, en çok o tüketiyor...
Kaç hayat kurdum, kaç hayat yıkıldı, sayısını ben bilirim...
Anka gibi yandım yandım, kül oldum, yeniden doğdum da; herkes o görkemli doğuşumu alkışladı.
Ama o küllerin altında kaç kez yandığımı, o sessiz sancının ağırlığını, canımın nasıl yandığını bir tek ben bilirim...
Nice hayatlar kurdum, nice yangınlar söndürdüm.
Kendi dünyam yıkılırken, yeşerttiğim çiçeklere can verdim..
Nice yollarda yalın ayak yürüdüm, ayaklarıma batan dikenlerin acısını bir tek ben bilirim...
Kaç kez düştüm, kaç kez kalktım…
Düştüğümde dizlerimdeki yaraları bir tek ben bilirim…
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 13:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!