BEKLEMEK Şiiri - Ahmet Sevinç 2

BEKLEMEK Her an dönecekmişsin gibi bekliyorum evde. Hemen gelirim demiştin, İki hafta oldu daha dönmedin. Bu kadar gecikeceğini bilsem, ''yalnızlığa tembih et de'' derdim; ''bu kadar sıkıcı olmasın'' diye... Bagajından ayakkabılarını çıkarıp, portmantoya koydum. Çok sevdiğin kot ceketi ve montunu kapının arkasına astım. Gece elbiseni yatak odasına bıraktım. Bornoz ve havlularını banyoya, Rujlarını, ojeni, tırnak cilanı ve pudranı, Aynanın altındaki masada, biraz dağınık bıraktım. Arada bir parfümünü sıkıyorum salona, Kokunu soluyorum, Ve uzanıp öpüyorum boşlukta duran, O ince beyaz kuğu boynunu. Sadece, Hala buradaymışsın ve hiç gitmemişsin gibi davranmaya, Sakin olmaya çalışıyorum. Ne olur, Ne olur eğer gelmeyeceksen. Gel topla kendini bu evden. Hiç ağlamadım henüz. Hiç fark ettirmedim, Hiç hissettirmedim, Hiç çaktırmadım kendime gittiğini; Henüz söylemedim. Bilmiyor hala, Bilmiyorum. Farkına vardığımda nasıl sarsılıp yıkılacağım, Nasıl dudaklarım titreyecek, Bu fırtına öncesi sessizlik büyük bir gürültüyle Nasıl kopacak bilmiyorum. Her yerde sen varsın, Salonda mutfakta, koridorda, Giriş kapısının eşiğinde, Yatak odasının her karesinde. Nasıl unutabilirim seni? Nasıl alışabilirim yokluğuna? Birden bire yok oluşuna dair, Nasıl bir mazeret uydurabilirim kendi kendime. Ellerim, parmaklarım, dudaklarım, boynum, gözlerim, Vücudumun her tarafı senin izlerinle dolu. Ne olur, Ne olur eğer gelmeyeceksen, Gel topla kendini üzerimden... Gelinim nerde diyor, ev sahibimiz Elazığ’lı Hanife nine. O benden önce fark etmiş gittiğini. Annesi rahatsız diyorum, dönecek. Senin benim eşim olmadığını, henüz bilmiyor. Eşim olmanı ne kadar çok istediğimi bilmiyor. Bakkal, Kasap, Kanav da soruyor. Yenge artık alışverişe gelmiyor, hayırdır hastamı diyorlar. ''Annesinde''diyorum, dönecek. Canımın içi nerdesin? Ben senin evde olduğunu biliyorum da, Onlar neden bana senin olmadığını söylüyorlar... Yanımda seni arar gibi bakıyor bütün mahalleli. İşte o zaman bomboş ellerime bakıp anlıyorum, Ellerini tutmanın önemini; Ve sen olmadığın için farkına varıyorum gözlerimin, Etraftaki boş ve manasız şeylere baktığını. Bu alışkanlık mı, yalnızlık mı bilmiyorum. Ama bir şey biliyorum, Canım çok yanıyor ve bu beni öldürüyor. Ölmemin nedeni sensin. Ama beni öldüren sen değilsin.