Bekir Özcan Şiirleri - Şair Bekir Özcan

Karacaören’de Kadın

Boş durur mu? Hiç evin hanımı
Her gün dürüm dürer hazırlar azığı

Sürüyle koyunu kuzuyu emiştirir sağır onları

Karacaören’le Sohbet

Derelerinde suların akmaz mı oldu?
Dağlarındaki çeşmelerde mi kurudu?

Ovalarında yetişen bitkilerde mi soldu?

Çok sakin görünüyor dışarıdan
İniltiler geliyordu toprak altından

Neler yaptın söyle? diye dünyada
Başlamış Münker Nekir sorguya

Fatihe, İstanbul’u Fethettiren sensin öğretmenim
Öğretmenleri, öğretmen yapan sensin öğretmenim

Herkes Yavuzdan, Kanuniden, zaferden bahsediyor
Sizden kimse bir şey söylemiyor öğretmenim

Kalemlerin ucunda, kitapların içinde
Saatlerin sesinde, doktorun neşterinde
Mühendisin projesinde, iğnenin delinmesinde
Kanunların metninde, hâkimlerin cüppesinde

Gördüm öğretmenimi her mekânda

1

Şerri yaratmak, değildir şer
Şerri; şerde kullanmak şer
Küfrü yaratmak, değildir küfür
Küfrü, küfür olarak kullanmak küfür

Saça, sakala düştü ak, çıktı kambur
Mide, kalp; delik deşik oldu bir kalbur

Ey Kibir ve gurur! şimdi de sensin
Kayboldun ortada, hani neredesin?

Hayyam’ın inanç felsefesine eleştiri
Güzelleştiren hünerdir edebiyatı, şiiri
Yazılan şiiri görür de bilmez ise şairi
O dünyadaki tüm sadık ahmakların piri

Bekir Özcan

Tüm Müminlerin kulluk elbisesi
Günahlarla parçalanıp eskimesi
Lazım o an, tövbenin; iplikle iğnesi
Acilen gerekir hemen dikilmesi
Tövbesi üzerinde durup ölendir
Dünyadaki en talihli mümin kişi

Eğer başına bir musibet, bir iş gelirse;
Sakın! Şöyle yapsaydım “keşke” deme,
De, Allah Hakimdir takdir etmiş böyle.
Şeytanın kapısını aralar o an “keşke”

Borborunbekir