Biliyorsun.
İnsan sandığından daha çok şey bırakabiliyor geride.
Bir zamanlar uğruna geceleri sabahladığı düşleri,
Dünyanın sonu sandığı ayrılıkları,
İçinden çıkamayacağını düşündüğü karanlık koridorları.
Hepsi bir gün uzaklaşıyor.
Bazen sevgi, gözlerin gördüğü yerden başlamaz.
Bir dağın ardında hiç doğmamış bir güneşi beklemek gibidir.
Kimsenin fark etmediği bir tohumu,
Yıllarca toprağın karanlığında korumak gibidir.
Çünkü bazı bağlar, suretlerden önce doğar.
Biliyorsun.
Dünya, tek bir yıldızın etrafında dönmez.
Gökyüzü milyonlarca ışık taşır koynunda.
Her gece başka bir parıltı düşer ufuklara.
Her mevsim başka bir rüzgâr öğrenir yolların adını.
Biliyorsun.
Herkesin sırtında kendini kurtaracak bir mazeret taşır hayat.
Kimi yağmuru suçlar, Kimi rüzgârı, Kimi de kırılan dalların gölgesine saklanır.
Ama bazı insanlar vardır.
Önlerine serilen baharı bile kendi elleriyle kışa çevirirler.
Bir kırık aynanın içinde
kendime gecikmiş bir yüz arıyormuşum gibi.
Sanki adım,
yağmurdan sonra kaldırıma sinen
o kısa buğuymuş da
ilk rüzgârda silinecekmiş gibi.
Bir mahalleydik
Bir Mahalleydi Çocukluk 1980lerde
televizyonun üstünde dantel örtü,
antenle ayar tutturmaya çalışan bir baba
ve susun başlıyor diye bağıran bir anne vardı.
Akşamlar erken kararırdı,
Her adımımda
aynı dar, aynı çıkmaz sokak.
Taşları ezberimde,
duvarları alnımda birikmiş.
Yürüdükçe kısalıyor mesafe,
uzadıkça içim.
Öyle her kelimeyi yerine koymam.
Önce tartarım, sonra susarım.
Sonra bir daha düşünürüm.
Çünkü benim için söz, ağzından çıktığı anda bitmez.
Asıl nasıl söylendiğiyle başlar.
Sana öyle bir his anlatacağım ki,
adı yok, dili yok, zamanı yok,
ama dokunduğu her şeyi
sonsuzluğa çeviren bir ağırlığı var.
Bu, kalbinin içinde başlayan bir şey değil,
kalbini sonradan içine alan bir genişlik,
Sen elbise diye giyersin, çiçeklenir kumaşı
Sen elbise diye giyersin
ben mevsim değiştiririm.
Omzuna düşen her dikişte
bir sabah uyanır dünya,
terzisi rüzgâr olan bir bahar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!