Barış Kaya Şiirleri - Şair Barış Kaya

İnsanca tutkuların
külleri yağarken
üzerimize...
bu duygulardan

Erasmus köprüsünden
geçerken düşünmüştüm
Nazilerin bombası değilmiydi...
Binlerce insanı yakan
İşte bu yüzdendir belkide
Rotterdam da her gece

Bir görüntüm yok benim
uyku arasında...
Kaybetmesi gibi,
bir çocuğun oyuncağını

Kalbimden kopan imgeler
İçinde bir dil olduğunu sanıyor,
günaha giriyor sözcükler
Şiirlerim hep kifayetsiz kalıyor...

Benim Ülkemin
Sapsarı sancılıdır
ezilmiş İnsanları
Eğri oturup

Beraber koşarken
yağmur altında
Islandık sırılsıklam
aynı yolda

Doğdum
ışıkla

Çığlık
bedenimde

Güneş doğunca
ay ışığı sönecek
örümcekler diken ile gülleri
birbirine örecek
İ

Yollar hep gider
bir doku gibi uzanarak
doğanın kendi olduğu yerlere
resmedilen hatıralarla birlikte

Bu bilinmedik yolculukta

Senin o alaca gözlerin
dibi olmayan derin
gökyüzün de
ve aya benzer yüzün de