Bank Şiiri - Veysel Acet

Bir bankta oturur ve derin derin seyre dalardım dünyayı.
İçimdekilere, o bankta düşman kesilirdim.
Bir yaşlı gibi çocukça düşüncelerle hicivlerdim.
Sırf o bank benim olsun kimse oturmasın diye.
Baktım olmuyor karşısına geçerdim.
Yalnız bırakırdım onu.
Herkesten çalardım onu gizli gizli.
Ancak bir müddet sonra herkeşleşirdi gözümde.
Aslında aşinasıydım ben o mücevherin.
Sonbaharda üstüne sarı yaprakların üşüşmesine izin verirdim.
Enfes bir manzara yaşatırdı bana
Bazen üstüne uzanırdım ama onu değişmezdim
Hiçbir şeye.
O an idrak ederdi vücudum, tek kelimeyle
Benim.
O bank benim olsun.
Bir gün kavuşmama şahit olur belki.
O da bir parça taşırdı benden.
Belki onunla dertleşir kalbim.
Belki bana ev olur, mesken olur derdim.
Toprağımız aynıdır onunla.
O bana yardım etmeyecek de kim edecek ki?
Gururunu bırakıp ziyaret etseydin beni
Fena olmazdı aslında.
O bankta sarılsaydım, kucaklaşsaydım seninle.
Yalnızca ikimiz ve dünyanın yükü sırtımızda.
Dokunsaydım tüm dünyaya sanki.
Ama ucube bir parkta değil,
Yalnız o bankta.
O bankta koklardım seni.
Aşkını o banka yazar ve öpüşürdüm seninle.
Bizden bir hatıra taşır ve ilelebet kalırdı sinemizde.
Dokunmanın acısını, bakmanın cezasını o banka borçlanırdım.
Çık, gel ve yakınlaş bana
Yakınlaş da görsün bizi, sevinsin.
Belki heybetlenirdi içimdeki çocuk hayalleri.
O bankta ruhum esaretten kurtulur ve miraca yükselirdi.
Zaten ruh, bedenin esaretinde değil mi?
Ben o bankın müptelasıyım, ihanet edemem.
Dökemem gözyaşlarımı, onu incitemem.
Kelimelerimi ancak onun içine saklayabilirim.
Ancak orda kalır adın uzun uzun.
Ancak orada bir köşe bulup kıvranır bedenim.
Ben o banka aittim, o banktan habersiz.
Ancak o bank anlar beni.
Kimsesizliğin içinde ancak o tanır beni.
Bir yağmur yağdı mı ıslanır, ıslanır.
Zaman zaman hakir görür kendini, beğenmez, affetmez.
Ancak toprak kokusu geldi mi yeniden yeşeren çiçek gibidir.
Ayak üstünde direnir ve savaşır.
Çünkü o bank bir savaşçıdır.
Çürümeye direnir, kırılsa da kırmaz kimseyi.