Bahtım utansın Şiiri - Murat Acer

Kapandı yollarım dönemedim ben
Gözümün yaşını silemedim ben
Gülmedi bahtım da hep ezildim Ben
Kaderim talihim bahtım utansın

​Baharım kış oldu umudum bitti
Gönlümün ateşi yaktı kavurdu
Gittiğim her yolda dert beni buldu
Kaderim talihim bahtım utansın

​Güneşi beklerken geceye kaldım
Çaresiz sevdada hayale daldım
En derin yarayı dostumdan aldım
Kaderim talihim bahtım utansın

​Yarama tuz basıp zehir saçtılar
Gönlümün ufkundan uzak kaçtılar
Kıyılmaz canlara neler yaptılar
Kaderim talihim bahtım utansın

​Geçti gençliğim de boşa harcandı
Yüreğim her akşam kor gibi yandı
Yalan vaatlere aldanıp kandı
Kaderim talihim bahtım utansın

​Ömrümün bağında güller kurudu
Yüce dağ başında karlar eridi
Ağlamaktan gözlerimin akı karardı
Kaderim talihim bahtım utansın

​Açılmıyor kapı kapalı yollar
Sarmıyor belimi vefalı kollar
Boşa gitmiş meğer verilen yıllar
Kaderim talihim bahtım utansın
Kaderim talihim bahtım utansın

​Taş bastım bağrıma sustum ses etmem
Gidenin ardından bir daha gitmem
Kör kuyuda kalsam yine pes etmem
Kaderim talihim bahtım utansın

​Düz yolda yürürken ayağım kaydı
Felek beni kendine düşman mı saydı
Gözlerimden akan yaş ağu revandı
Kaderim talihim bahtım utansın

​Ne gündüzüm belli ne de gecem var
Dilimde bitmeyen binbir hecem var
Yüreğimi yakan gizli derdim var
Kaderim talihim bahtım utansın

​Dertlerim sığmıyor artık cihana
Yandı bu yüreğim düştü figana
Nasıl da kıyldılar bendeki cana
Kaderim talihim bahtım utansın