Enver Özdil Şiirleri

84

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Enver Özdil

Ayaklar tandırın kefek taşında
Zemheri sonunda gücük başında
Çocukların aklı keşkek aşında
Kazan kepçe bize aman olurdu.

İki göz kerpiç dam göze kâşane

Devamını Oku
Enver Özdil

Firkat geldi,eski yaram depreşti,
Tuz bassam yanarım,sarsam yanarım.
Kadehimde bâde kor alev saçtı,
Üflesem yanarım,içsem yanarım.

Verdiğin sözleri tutmadığını,

Devamını Oku
Enver Özdil

Firkat geldi,eski yaram depreşti,
Tuz bassam yanarım,sarsam yanarım.
Kadehimde bâde kor alev saçtı,
Üflesem yanarım,içsem yanarım.

Verdiğin sözleri tutmadığını,

Devamını Oku
Enver Özdil

Onca hay huy arasında, ömrü törpüledi zaman.
Bulutlar dağılsın derken, dertli başa çöktü duman.
Akrep ayrılık gösterir, ölüme değdi yelkovan.
Şu aceleci saatte ne din kalmış, ne de iman.

Devamını Oku
Enver Özdil

Kar, bora fırtına gelse ne yazar.
Şu kısacık ömrüm boralı geçti.
Doktor, ilaç, sargı, melhem ne gezer.
Günler kara, yürek yaralı geçti.

Ne baba ocağı, ana kucağı.

Devamını Oku
Enver Özdil

Medeniyet denilen kahpe kinin kusmuştu,
Vatan semalarını kara bulut basmıştı.
Namusuna göz dikmiş aziz anavatanın,
Henüz haberi yoktu dehâsından Ata’nın.
Üşüştüler can çekişen bir devin enkazına.
Yem sanmıştı sırtlana, akbaba, kargasına.

Devamını Oku
Enver Özdil

İçi düşman dışı dosttan
Yılan daha samimidir.
Sayın, beyefendi, üstten
Ulan daha samimidir.

Mavi boncuk dolu kese

Devamını Oku
Enver Özdil

Bir dağın başına çökerse duman
Yüceliği bu duruma sebeptir.
Sevilen sevene verirsen güman
Cüceliğe bu duruma sebeptir.

Kahve köşesinde ömür bitirir.

Devamını Oku