Muammalar içinden,
gelmişken bir keşmekeşin ortasına,
ve el kadar bir umutla,
var olduğumuz,
bu uçsuz bucaksız dünyada.
Ulu bir çınar gibi,
gölgesinde dinlendirip,
korur, kollar, büyütür,
dertten kederden nasır bağlayan kalbinin,
en gizli odacığında.
Adam gibi durur,
her an arkanda, varlığını hissettirir yıllar yılı,
çocukda olsan, büyüsen, ev kurup, çoluk çocuğa karissanda,
yakından da,
uzaktan da olsa,
ya da bulutların üzerinden,
seni seyre dalsa da ,
güç verir daima sana.
Masallarda okuyup,
ne olduğunu öğrenemeden daha,
gözümüzün gördüğü,
ilk kahramanimizdir hayran olduğumuz,
etiyle, kanıyla, canıyla.
Hissetmesekte, bilmesek de bunu o varken,
ama iliklerimize kadar, özleme boguluruz,
gittiğinde o uzaklara.
Milyonlarca yıl, yol yürümüş gibi, yorgun ve çekingen adımlarla,
düşe kalka yürüdüğümüz,
hayat denilen bu acımasız yolda,
ve bir yudum su bulamadığımızda, okyanuslar ortasında,
Erinmez, çekinmez, kucaklar,
sırtına alır,
düştüğün yerden kaldırır defalarca. Can suyu olur, mahcup,
duygulu bakışlarla,
sevgisizlikten çatlamış dudaklarına.
Rüzgar gibi yetişir,
bir bakarsın, koşmuş gelmiş,
bin yıllık yoldan, son sürat, sıkıntılı anında yanina.
Bir bakarsın,
uyanmani bekliyor hastayken,
atıyor mu kalbi, nefes alıyor mu diye telaslidir, gizlice başucunda,
bir bakarsın,
parlıyor nurların içinde, gülümsüyor rüyalarinda.
Dinmese de sıkıntısı,
göğsünü dağlasa da acısı,
bildirmez kimseye,
meraklı gözlerden kaçırdığı yaşlarla,
içindeki yanardağı söndürmeye çalışır, damla damla.
İncinir söyleyemez,
uyku tutturmayan elemi, kederi,
dışardan gören, hiçbir derdi yok sanir,
ateşlerden gömlek giymiş olsada.
Nede olsa,
güçlü olmalıdır dağ gibi,
gayreti, mutluluğun, beraberliğin alameti,
sofrada varlığı bereket,
gören gözler kusur etmez saygıda.
Usulca, sessizce, vakarla
yediği helal lokması,
ders verir sayfalarca.
Cimridir, kendisine harcamakda,
sesi sedası duyulmadan,
seviyorlar mi beni diye aldırmadan, ayırır tüm varlığını yavrusuna.
Emanet edilen canlar icin kendisine,
gerekirse ,
tüm varını satar,
onlar mutlu olsun diye,
kış gününde soğuk odalarda, titreyerek uyanir tek başına .
Layık olunan duası,
cennetin anahtarı,
evinin yıkılmaz direğidir,
kaç zelzele atlatmış olsa da.
Bakışlarıyla sever, konuşur , dokunmadan okşar,
fark edilmeyen,
gözlerinden çıkan sevginin ışığıyla.
Tehlikenin önünde,
bir set gibi durur,
ailesini korur,
yok olmak pahasina.
Sanki, söylerken boşuna yorulmasin hiç kimse diye istediğinden,
2 harf ve
aynı 2 hece ile yazılır adı ,
ve
yürekleri titreterek,
doya doya okunur
BABA ...
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 14:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!