Saniyenin peşinden akıp gitse de ömür
Akrebin ısırdığı dakikada iz kaldı.
Yeise esir düşen yüreğim oldu kömür
Yandıkça dumanında saklanan bir giz kaldı.
Damlasına muhtaçken umudumun çınarı
Beyhude akıp durur gözlerimin pınarı.
Sürura mekân olmuş uçurumun kenarı
Ecel fanusta cevher, yaşamak naçiz kaldı.
Yalnızlık fırtınası burdukça yürekleri
Umut denen geminin kırıldı direkleri.
Bir garip filikayım kaybettim kürekleri
Neylersin ki bahtıma bitimsiz deniz kaldı.
Yaşayan bedenimin tükendi hayat nakdi
Sonlandı nefesimle ciğerlerimin akdi.
Ne söylesem boşuna, geldi susmanın vakti
Kelamın anlamı yok sözcükler aciz kaldı.
Seraplarla avunup bakamadık bakiye
Kibre esir gönüller gecikti telakiye.
‘Sen-ben’ kavgası ile ortasından ikiye
Ayrılarak dağılan boynu bükük ‘Biz’ kaldı.
04.06.2017-Malatya
Kayıt Tarihi : 21.09.2026 16:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!