Bu günde akşam oldu hüznün kucağındayım
Yarınların adına kapandı umut kapım
Yüreğim pranga da dilim hücre hapsinde
Umutsuz sabahların tükenme anındayım
Çok derinden duydum sesini
Arala diyordun gönül kapını
Aşktan korkar oldu yüreğim
Bu yüzden kapattım gönül kapımı
Bu kalp ne yangınlar geçirdi bilsen
Gönlüm acı çekerken sensizliğin gizinde
Tellerine inceden değdin ah gönül sızım
Ben kendime söz verdim son nefesime kadar
Seni seven bu kalbim senden vazgeçmeyecek
Ayrılık görünüyor kahve fallarımız da
Hüzün sardı içimi sarstı tüm bedenimi
Düğüm düğüm boğazım konuşmaz oldu dilim
Damla damla ter düştü geçenin ayazında
Bu sevda öylesine basit bir olay değil
Yavaş yavaş kayboluyor güneş ufukta
Bir günüm daha sensiz bitti bu gün
Yağmur çiselemeye başladı inceden inceye
Hava serinledi birden nemli ve puslu
Islandı yerler toprak kokusu sardı her tarafı
Benden geriye kalan resim mektup şiirler
Oturmuşsun bir taşa elinde de şişeler
Dikip dikip kafana birde ateş yakmışsın
Bütün hatıraları teker teker yakmışsın
Kül olurken onlara baktığını gören var
Gözlerinden öğrendim ben her şeyi
Hüznü neşeyi ve de sevmeyi
Önce gözlerime sonra özüme düştün
Senden başkasını görmüyor gözüm
Gözlerimde özlemin büyüdü durdu
Yürekte yakılan aşk ateşinde
Bin bir çile vardır her bir işinde
Gönül seyyah oldu aşkın peşinde
Yandım ateşinle köze bulandım
Değmedi bu ele namahrem eli
GÖSTERDİN BANA
Yeter artık felek,benden uzak dur,
İlkbaharda kışı,gösterdin bana.
Yüreğime düşürdün ,aşkın odu nu,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!