Ayten Özgün Şiirleri - Şair Ayten Özgün

Bir akşam üstü gel
Yağan yağmurla gel
Rüzgar ol sabahlarla gel
Es gönlüme gönlüme

Sen dört mevsimin en güzeli

Hasret bir rüzgar gibi eserken ince ince
Gözlerimin önünde hayalin belirince
Unutmam bu hicranı hayatımda ömrümce
Bitmeyen bir ıstırap yarasısın gönlümde

Benim yağmur damlalarım var gökyüzü kadar
Bulutların arasından yanaklarıma süzülen
Irmak olup çölüne akmalıyım göğsünün
Yanak çukurlarına dolmalıyım

İsyanımı bastırıp dilden dökülen sözler
Gözlerim gözlerine bakarken seni özler
Bakışlarımda ki aşk gözlerinde demlenir
İbadet eder gibi her an adın zikreder

Çok acılar çekti bu garip gönlüm
Bir gün olsun yüzüm gülmedi benim
Ne baharlar gördüm ne yazlar gördüm
Dört mevsimde bana kışı yaşattın

Dört mevsim hepsi kıştı yaz nedir bilemedim
Sensizlikten eksiktim gün yüzü göremedim
Aşkımızın adına ne vaatler etmiştin
Hepsi yarıda kaldı sevdama gölge düştü

Elleri mutlu ettin yarım bıraktın beni

Ay yandı yıldız yandı sen çok uzaklardaydın
Kimse bilmez hasrete bu kalp nasıl dayandı
Şair yüreğim isyan isyan bayrağı çekti
Umut denize düştü deniz yandı su yandı.

İçime düşen sevdan bulutsuz gök gibiydi

Uzaklardan sesleniyorum sana
Yokluğunla kavruldum yine
Hasretinle baş başayım
Gözlerim başka ağlıyor bu gece

Yüreğim aşkla anar her an her daim seni
Tanrıya yalvardım gece gündüz gelmeni
Yürekte yaram benim öylesine derin ki
Seviyorken sevgili nasıl unutulur ki

Mızrabın teli ile tınladı gönül telim

Senden başka kimseyi sevemedi bu gönlüm
Sevme derim dinlemez bu benim deli gönlüm
Yüreğimde ki yara öylesine derin ki
Unut diyorlar bana unutamıyor gönlüm