Birisi barışı başlatmalı. Tıpkı savaşı başlattığı gibi!--Stefan Zweig
Son basamaktı dayandıkları kapı
Sonun başlangıcında yığılıp kaldılar sessizce
rüzgârların nefesinde
köpüklü denizlerin ılık çağıltısı
saçlarında ebemkuşağından yıldızlar
gözbebeğinin şenliğinde pırıltıların
her zerresi ay ışığında
soraya
"kırk boğum boğazımla" yürüdüm
kanadı kırık kırk kapıya dayandım
zordu sentetik çözümlerle
sonuç almak
sabahın sateni yüzüme çarpıyor
ipeksi dokunuşu var rüzgârların saçlarıma
gün apak gün güzel
ben yorgun
napsam
ayan beyan koşuyor zaman
mevsimin altından rüzgârın üstünden
nedense dilinin gücünü yaşıyor hep insan
bazen ateş olup kavuruyor bazense durgun bir göl
yaprak bile kıpırdamıyor dalda su bile içmiyor kara
su kuşları da öldü
diz çöküp kısa sözcüklerle ağlamayın
şimdi yas tutmanın zırlamanın sırası değil
doğurganlığını çoğaltın yeşilin gökyüzünü temizleyin
doğayı toprağı onurlandırın çiçeklere böceklere kuşlara
tarla farelerine karıncalara kurtlara kuzulara
kaç usançla
geçti ömrün kınalı nevbaharı
güz yangınları ve yılgınlıklarıyla
kağıttan kuşlara nice ay bahçeleri sundum
Babil’in asma bahçeleri gibi şuhtu
yeşil bir nehir gibi ağaçları
gözlerimde
kutsal bir nehrin balıkları ismail
annem su püsküllerinden
çelenkler takarken başıma
öldüm mü?
içimi sıkan karamsarlığın tur dağından
kuşlar koynumda uyuyor şimdi
gecenin haberi yok ağaçlar sır saklıyor
şimdi tüm yıldızlar yeryüzünün aydınlık
parıltılı lambası
kuş dilini ezbere bilir sokaklar
rüzgârlar kuru otları savurarak eserken
kurumuş dallar baharın ihanetinden boyun büker
sonra bulutlar gri bir örtüyle örter göğün mavi pencerelerini
yüzüm düşer kayan yıldızlar gibi gecenin en siyahına
gözyaşlarım ibrişimden incecik
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!