Bir zamanlar kendimi severdim. Gömleklerimin yakasında huzurum, aynalarda kendime ait bir yüzüm vardı. Ayakkabılarım tertemiz, yarınlarım kadar aydınlıktı. Küçücük bir dünyam vardı benim, ne güzel sığardım içine! Arabamın camları pırıl pırıl, aynaları sabaha dönüktü. Direksiyona geçer, kendime gülümserdim. Sonra sen geldin... Bir gülüşün değdi ömrüme, günlerimin rengi değişti. Ben kendime gülümserken, gözlerim senin gözlerinde dinlendi. Öyle sevdim ki seni, kendime ayırdığım yerden bile çekildim usulca. Ah, ne güzel günlerdi... Bir elim direksiyonda, öteki avucumda elin. Sen şarkıları değiştirirdin, ben gülüşünü dinlerdim. Bazen fotoğrafımı çekerdin, gülerdin... Ben güneşliğin küçük aynasından seni seyrederdim. Gün, senin gülüşünmüş meğer. Bazen arka koltuktan ayaklarını uzatır, elimi isterdin. Bir dokunuşuna sığardı bütün yolların huzuru. Şimdi bir saç telin koltuğumda, kokun sinmiş döşemelere. Bir zamanlar toz kondurmazdım, şimdi silmeye kıyamıyorum. Bıraktım, tozlansın... Yanımda kimler oturdu, yollar kimleri getirdi... Ben her dönüp baktığımda yine seni gördüm. Avuçlarım hâlâ ellerinin yokluğuyla dolu. İnsan bazen bir koltuk boyu hasrete bir ömür yetişemiyor. Şimdi aynaya bakıyorum... Şakaklarımda senden kalan zaman, gözlerimin kıyısında gülüşlerimiz. Gömleklerim kırışık, ayakkabılarım yorgun. Yüzüm hâlâ benim, gülüşüm bana yabancı. Sen bir arabadan indin, ben kendimden... Bir aynada senin gülüşün, bir aynada eski yüzüm. Aynalarda kaldı gülüşün, ben kendime yarım...
Aydila UlaşKayıt Tarihi : 21.11.2026 23:54:00
Şiiri Değerlendir
Şiirlerim kaynak ve eser sahibi belirtilerek paylaşılabilir. Paylaşımlarda Ali Ulaş ve Aydilay mahlası açıkça belirtilmelidir. Eserler başka isimle yayımlanamaz ve izinsiz ticari amaçla kullanılamaz.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!