Sâhil-i aşkta her dalga bir imtihân imiş, Dil sandığı vuslat, meğer hicrân imiş. Bir mâhî düştü şeb vakti kaderin oltasına, Çektikçe bildim, yükü bir başka cihân imiş. El verdim evvel ben, ardından eller uzandı, Bir derde el uzatmak, nice derde dermân imiş. Deryâda heybetinden titrer iken âb u kenâr, Sâhile vurunca gördüm, âciz bir cân imiş. Zerrîn idi teni, lâkin iki bâzûdan mahrûm, Sarılmak ister sandım, meğer bî-dermân imiş. Bir nefes aldı ki âhı erişirdi âsumâna, Bildim ki her kurtuluş sanılan zindân imiş. Tutmak murâd eyledim, vicdân dedi: “El çek!” Aşkın kemâli bazen terk-i girîbân imiş. Dedim: “Ey cân, seni mülk bilmişim gaflet ile; Meğer cân da cânân da Hakk’a emânet imiş.” Ne deryâya kin tuttum ne takdîre suâl ettim, Kulun nasîb dediği hükm-i Rahmân imiş. Elim oltadan ayrıldı, gönlüm semâya vardı; Bırakmak her zaman terk değil, îmân imiş. Ey dil, vuslat diye her kapıyı zorlama artık; Nasîb ise gelir, değilse onda da ihsân imiş. Ey Âlim, aşk sırrını bildim deme, âcizsin; İlm-i aşkın nihâyeti yine hayret imiş.
Aydila UlaşKayıt Tarihi : 21.11.2026 01:40:00
Şiiri Değerlendir
Şiirlerim kaynak ve eser sahibi belirtilerek paylaşılabilir. Paylaşımlarda Ali Ulaş ve Aydilay mahlası açıkça belirtilmelidir. Eserler başka isimle yayımlanamaz ve izinsiz ticari amaçla kullanılamaz.
Sâhil-i Teslîm — Bir Rüyanın Hikayesi Bazı rüyalar uyanınca biter, bazılarıysa insanın içinde yaşamaya devam eder. Sâhil-i Teslîm, etkisinden uzun süre kurtulamadığım bir rüyanın ardından doğdu. Rüyamda kaderin oltasına takılmış, altın renkli, iki yüzgecinden mahrum bir balığı sahile çıkardım. Denizde heybetli görünen o canlının karadaki çaresizliği beni derinden etkiledi. Onu kurtardığımı düşünürken belki de ait olduğu dünyadan kopardığımı fark ettim. Kime anlatsam sıradan bir rüya gibi karşılandı. Oysa ben gördüğümden çok, hissettiğimin manasını arıyordum. Sonunda Fethi abimden aldığım feyizle, eski Türkçenin kelimelerine sığınarak bu duyguyu gazel tarzında bir şiire dökmeye çalıştım. Rüyanın bana düşündürdüğü şuydu: Sevmek her zaman sahip olmak, kurtarmak her zaman yanında tutmak değildir. Bazen en büyük merhamet, emaneti sahibine bırakabilmektir. Sâhil-i Teslîm, işte bu acziyetin, merhametin ve Allah'a teslimiyetin hikayesidir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!