Bir Kasım akşamıydı...
Gece şehrin omuzlarına çökmüştü.
Yağmur camlara eski bir ömrü yazıyordu. Bir pencerenin önünde sustum uzun uzun. İçimde bir mevsim sessizce yaprak döküyordu.
Kasım...
Ne vakit adını ansam
Bir yüz aydınlanır karanlığımda.
Sanki bütün sonbaharlar.
Bir tek sabahı saklar koynunda.
Bir vakit gözlerine bakmıştım.
Göğün bütün yıldızları eksilmişti.
Ay yüzüne benzemeye kalkmış da
Kendi ışığından utanıp çekilmişti
Saçlarında gün ışığının rahmeti
Bir papatyanın beyazında bahar vardı.
Gülüşün değince dünyanın yüzüne en kederli sabah bile aydınlanırdı
Ne güzel şeydi seni tanımak...
Bir yabancının sesinde yurt bulmak.
Bir çift gözün kıyısında durup
Dünyanın telaşını unutmak
Sonra zaman bildiği gibi yürüdü.
Aynı göğün altında ayrı sabahlar doğdu.
Bir vakit aynı düşe sığan iki insan.
Birbirinin rüyasından sessizce uyandı
Şimdi hatıralar...
Toprağa emanet edilmiş çiçekler gibi Kökleri içimde Baharları geçmişte kaldı
Kasım yine geldi kapıma dallar
Çıplak, sokaklar ıssız.
Oysa bir sabahında.
Dünya bilmediğim bir güzellikle tanışmış.
Ben o sabahı hiç görmedim.
Ama bir gün o güzelliğe rastladım.
Kasım'ı hep yaprak döker sanırdım...
Meğer bazı çiçekler Kasım'da açarmış..
İyiyim işte, ne soruyorsun?
Ölecekmişim sensiz...
Hadi oradan,
bir çift gözle kıyamet mi kopar?
Bir tutam saç, bir çift dudak,
bir de gülerken dudağının köşesinden görünen o dişin...
Bunlar mı devirecek beni?
Güneş sensiz de doğuyor,
ay desen hiç oralı değil.
Ben de aynı benim.
Sayılır...
Kalabalıkta bir saç ilişiyor gözüme,
bir gülüş geçiyor yanımdan.
Köşe başında yakamı düzeltiyorum.
Alışkanlık işte...
Sen bu sokakları hiç görmedin.
Aklım hesap kitap biliyor da,
kalbim coğrafyadan zayıf;
her köşe başını Rue Potagère sanıyor.
Rüzgar da ayrı mesele.
Bazen kokunu getiriyor, dönüp bakıyorum.
Seni aradığımdan değil...
Rüzgarın nereden estiğini merak ediyorum.
Ellerini unuttum desem,
iki parmağının arasındaki
o küçücük ben ne olacak?
Hadi canım,
ben unuturum.
Kiraz da yemedim bu sene.
Canım istemediğinden değil,
Mayıs biraz erken bitti, o kadar...
Hem ne yapacaktım,
dalında kalan her şeyi bekleyecek miydim?
Sen gittin,
kokun kaldı.
Şimdi seni
kokundan öpüyorum.
Dön desen gelemem,
git desen diyemem.
Susarım.
Zaten büyütecek ne var?
Alt tarafı
biraz eksildim.
Ne kadar olabilir ki?
Küçücük bir ben,
iki parmağının arasında.
Ben desen,
ondan da küçüğüm şimdi.
Ama şu beni
sakın sildirme...
Aya bakınca neden titrer içim?
Gece mi soğuk, yoksa sen mi?
Rüzgar hangi yaramı bilir de eser?
Tenim mi üşür, yoksa sen mi?
Yağmur neden böyle taşkın bu gece?
Göğün mü gözleri doldu gizlice?
Yüzümden süzülen gökten değilse,
Bulut mu ağlıyor, yoksa sen mi?
Şimşekler beynimde çakar durmadan,
Bir hatıra düşer tam orta yerimden.
En sert kayayı aortundan yaran,
Gök mü bu kadar zalim, yoksa sen mi?
Ben kaya sanırdım kendimi, meğer...
İnsan içinden kırılınca ne eder?
Güneşin alnında buz tutar geceler;
Mevsim mi değişti, yoksa sen mi?
Sokaklar uzuyor, ayaklarım yorgun.
Her köşe başında bir ihtimal suskun.
Kimse yok, yine de dönüp bakıyorum:
Bir gölge mi geçti, yoksa sen mi?
Ay hala gökte, yağmur hala yağar.
Rüzgar aynı rüzgar, şimşek yine çakar.
Sen gittin, dünya yerinde kaldı da...
Her şey tamamken eksik olan ben miyim?


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!