Ayhan Ulu Şiirleri - Şair Ayhan Ulu

Bilseydim sahte sevginle
Beni yavaş yavaş boğduğunu,
Bir gülüşünle umut verip
Ardından karanlığa ittiğini...
Layık olmadığın kalbimdeki tahtında bir dakika dahi oturamazdım seni.

Şiirlerim olmuştun ya sevgili şimdi sana son şiirimi yazıyorum,
ben gittim sen bittin...

Son Şiirim Sana, Sevgili

Bir zamanlar adını mısralara gizlerdim,
Her hecede sen, her dizede biz vardık.
Şimdi kelimeler bile küsmüş bana,
Bir veda gibi suskun, bir sonbahar gibi yorgun.

Kalemi her elime aldığımda seni yazmak istiyorum, ellerim ceplerimde boş sokaklarda yürürken sedasız bir sessizlik çökūyor kalbime,yalnızlığın sivri okları saplanıyor yüreğime ve kanatıyor ruhumun bakir köşelerini,sana ait olan sol yanım çırpınıyor çıkarıp vermek istesemde yerinden kalbimi, yokluğunda varlığını hissettiğim için nafile bu hisler kafile para pesinde ben ise illede sen sesleriyle yankılanmış iç dūnyamda fakir bir aşkın peşinde, bir görseydim cemalini diye diye divane olmus deli Ayhan.Yaş otuz yedi ! böyle gelmiş böyle gidersem eğer ne mutlu bana, nasılsa cennet te kavuşuruz ūmidiyle doğru emin adımlar benimle .
2015 Ayhan ULU

Dilime bir şiir dolanıyor senin sokaklarında gezerken sensiz.Cepte beş kuruş yokken sevdiğin papatyayı alıp kapına koyamazken , çıkmaz sokağında kayboluyor tüm hayallerim ve elimdeki sigara parmaklarımın ucunu yakıyor, ne yapayım bilmiyorum sen paşa kızı ben işçi çocuğu ümitsizliğin verdiği ızdırapla senin sokağın su yolu benim yolum uçsuz bucaksız bir yol...
Ayhan ULU

Veda Abidesi

Seni rengârenk bir dille yazmak isterken
Bembeyaz sayfalara,
Kara kalemler karaladı yüreğimi…
Dilimden dökülen sözler

Sessizce yok olmak

Bir gün geldin hayatıma,
Yorgun bir akşam ışığı gibi değdin kalbime.
Ben sığınacak bir omuz ararken,
Sen beni içimdeki karanlığa bırakan en sessiz gölge oldun.

Al kalemi eline sessiz kalma sende,
İçinden geçenleri yaz yazki okuyan olsun seni ve hislerini,,,

Bilsinler ne dūşūndūğūnū hayata nasıl baktığını. Aç bir çocuk gördūğūnde bin kere öldūğūnū,bin parçaya bölūndūğūnū.

Ve dilsiz bir hayvanı dövdūğūnde işkence yaptığında insanoğlu,

SESSİZLİĞİN SENFONİSİ
Sen iPhone’ların zil sesinde boğulurken,
Ben bir karıncanın yürüyüşünü dinledim.
Herkesin her şeyi bildiği bu sahnede,
"Bilmiyorum" demenin asaletine gizlendim.
​Damacanaya hallenenlerin,

Beni sevdiğini söylediğinde anlamıştım benden iki adım ötede olduğunu, çünkü gözlerimin içine bakmadan nasıl bilirdinki sana sevdalı olduğumu ! hadi şimdi bana eyvallah giderim yüzümü döker bin adım öteye ve belliki izin kalır sol yanımda ama olsun şiirim olursun şairin olurum ama sen o vakit başka yollarda ben ise sevdalı.