Masal bitti bak,
Onca yaşadığın hayatın ardından
Kendini niye heba ediyorsun?
Unutmak mülkü mü bazı şeyleri,
Yüreğini acıtan, iz bırakıp gidenleri?
Ben de sevilmek istedim,
Birinin gözlerinde kendimi bulmak,
Bir çift sıcak sözde
Yalnızlığımı unutmak istedim.
Ama olmadı işte...
Yine yalnızım insanların içinde.
Zaten insanlar, yalnız büyür, yaşar olurmuş.
Yüreğim üşür bu dünyada.
Tebessüm lâzım, ey insanoğlu.
Hepimiz Âdem oğlu da gelmedik mi?
Nedir bu kibir, kime?
Bazen yıldızlara bakıyorum,
Bazen yıldızlar bana…
Hep düşünüyorum, hep.
İçimdeki sesler artık susmuyor,
Ah kınalı ellerim, ahhh…
KIZIL ELMA
Gözümde bir ülkü, yüreğimde sevda,
Gök kubbede yankı, kutlu bir nida.
Nice yürekler düştü bu yola,
Kızıl elmam, sendedir sonsuz dua.
Var mı ki dünyada Mustafa Kemal Atatürk gibi bir lider?
O, mavi gözlü bir deniz, bir umut, bir rehber.
1881’de doğan bir güneş,
Aydınlattı vatanı, sonsuza dek sönmeyen bir ateş.
Küllerinden doğdu bu millet,
Özel çocuk olmak,
Bazen mutluluk, bazen hüzün demektir.
Hani o insanların bakışları yok mu,
Acımak yerine sevgi verseniz,
Yargılamak yerine anlamaya çalışsanız…
Seni ruhumda aşk diye yazdım yar,
O gözlerin gözlerime değince yanar.
Ruhumda hep sen varsın sevgili,
Her gün sabah özlüyorum ben seni.
Özlemek de güzel, ne güzel gülüm,
Özlüyorum seni yine.
Gökyüzüne bakıyorum bazen,
Yağmur damlaları düşer içime.
Sensizlik suskun bir çığlık gibi,
Gönlüm bu hüzne razı gelmez hiçbir dile.
Rüzgârın sesinde adını duyarım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!