Avaz-ı Derun Şiiri - Hikmet Çay

Kökten sarkan bir damla su
Koptu düştü rahme ama manada gizliydi
Sonra bir damla kan oldu belli bir şekle girdi
Tekrar bir kopuşla düştü madde alemine
Belli bir süre sonra ayaklanıverdi
Herkes yürüyordu zaar o koşmak istedi
Yine bir kopuş koptu ayağı yerden kesildi
Kökten sarkan hakkı böylece kucaklayı verdi
Gel zaman git zaman olgunluğa erdi
Hiç dururmu zaman bir çırpıda akıp gitti
Her doğrulduğunda ayakları kayıyordu sanki
Meğer düşmüş insan aşağıların aşağısına
Bir avaz ki derun yer gök yıkıla
Yok mu yardım eden saplandı bataklığa
Çırpındıkça battı battıkça battı
Aşağının aşağısının da aşağısına
Birilerinden duymuştu adı Allah mıydı neydi
Tövbe edersen seni bağışlar demişlerdi
Kaybedecek neyi vardı kaldırdı ellerini
Ey Allah teslim oldum sana dedi
Tuttu bir kere Allah'ın ipini
O'da tuttu kulunu sımsıkı sarı verdi
Genişledi göğsü sımsıkıydı sanki patlayacaktı
Sımsıcaktı yüreği sevgiyle doldu taştı
Kıpır kıpırdı içi göz yaşı oldu aktı
Bıraktı kendini evet artık akıştaydı
Koskoca deryada küçücük bir damlaydı
Olsun hayatın içinde artık bir manaydı
Yavaşca dümeni bıraktı ve ilahi deme daldı