Ruhsusuz Şiiri - Hikmet Çay

Kurak toprakta yetişen fidan gibiyim
Toz tutmuş dallarım biçareyim
Ne zaman açar çiçeklerim viraneyim
Susuz kaldı özüm çatlayıp öleceğim

Kolay mı sandın derin bir nefes almak
Estikçe rüzgar heryer toz toprak
Meydandayım işte kabuğum çatlak
Bir ben varım sanki birde kara toprak

Umudum sırrım oldu sakladım durdum
Akıp giden zamana içimi döküyordum
Zamanla yalnızlığa hissedar oldum
Kurudu kelamım anlatamaz oldum

Düştükçe yağmur kabardı toprak
Bazı zaman soldu bazen yeşerdi etraf
Peki benim mevsimim neden hep kurak
Özüme bir damla su veremez oldum

Yıllar zamanla geldi geçti
Bir gün ecel baltasıyla geldi
Dilimden dökülen bu sözler de neydi
Umudum özüme ihanet etti

Hayda umut diye sarılmışım geçmişe
Kırıp attım kurumuş dallarımı bir kerede
Köküm toprakta değilmiş meğerse gökde
Bakar kör imişim aslında bu süreçte

Dağladım yaralarımı yalnızlık ateşinde
Yanmıyor ki canım acım çok derinde
Değer verdiklerim hep kendi aleminde
Artık önemi yok bu göç kendi özüme

Topladım zihnimi taşındım öze
Ansızın tökezleyip kapaklandım yere
Toparlanayım derken nazar ettim göğe
Sanki bir damla yaş idim sızladı gözüm

Farkında değilmişim kanıyormuş özüm
Bir tökezlemeyle akıyormuş gözüm
Yıllanmış hatıralarla çatlamış özüm
Özümü sulayan kurumuş gözüm

Döner dolaşır okurmuş gözüm
Anlatı anlatı zikretmiş sözüm
Koskoca cihana sığmazmış özüm
Toprağa hasret zerreye döndüm

Tamam oldum ikna hem de çok fena
Bu deryada bendeniz ufacık katra
Bakakaldım bendeki kıvrak balığa
Şu taşan kabıma sığamaz oldum

Diledim kendime iki metre kare oda
Bir parça kumaş ile düzgün bir eda
Dolmamış vade kabul olmadı dua
Bağlanan özüm aydın dağıldı kara

Sonsuz şükür ve hamd O yüce yaradana