Aşkın voynich'i Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Voynich’ten kopmuş
mühürlü bir çağsın;
hangi dilin susuşu
sinmiş tenine?

Bir harf başlıyor sende,
bir harf susuyor.
Anlam,
daha doğmadan
kendi mezarına gömülüyor.

Seni okudukça
dilimde eski bir ses çoğalıyor;
söylesem bozulacak,
sussam çoğalacak.

Belki bir coğrafya değilsin,
belki hiçbir çağın değil;
yeryüzünün henüz
adını koyamadığı
o ilk kelimesin.

Ve ben,
seni anlamaya değil;
dünyanın bilmediği o garip bitkilerin gibi,
sayfalarında kaybolup
sende kök salmak istiyorum