Aşkın Sarkacı Şiiri - Özcan İşler 2

Kör bir düğümle bağlanmış
hangi sarkaçtır bu
kalp biçini almış çiçek tomurcukları?

Sis ile güneş arasında
rüzgara tutsak hepsi.

Bir servi ağacının kıymık ucunda asılı,
orada bağlı kalmış
aşkın sarkacı gibi.

Unutulmuş bir madalyon iğnesi sanki,
aceleci bir gladyatörün
yanlışlıkla oraya astığı...
Güneş ışınlarının değdiği yerde
renkli bir iz bırakıyor,
selamlıyor açmış tomurcukların goncasını
koyu kırmızı bir aşk kokusuyla.

Rüzgarda salınıyor,
ninnilerle uyutuyor masumiyetini.

Kör bir düğümle bağlanmış,
acıyı asarak...

Bir sebepmiş gibi tutunuyor filizin ucu.
Basit bir ip,
kör bir düğüm,
ve güçlüce filizlenen o acı.

Çiçek tomurcukları veriyor;
kapalı, saf bir akılla.
Nice arzular uyuyor şimdi
uçurum ile güneş arasında.

Acelesizce bağlanmış,
orada unutulmuş öylece.

Rüzgarın nefesi sallıyor onu,
sakinleştiriyor,
teselli ediyor.

Bunca salınmaktan aşınmış bu ip
bir servinin halkasında uykuya dalacak,
ve ışık verecek
sırf sevdiği için kırılan o dala.

Kör bir sevdada uyuyan bir sarkaç sadece,
asılı kaldı öylece...
Hiç açılmadı sevgiye.
Taç yaprakları kapalı,
ten bir örtü gibi.

Sadece düşlerini sallıyor şimdi.
Koca bir sessizlik asılı
bir sevda yüzünden kırılmış zehirli bir dalda;
tıpkı bir selvi ağacı gibi.

Özcan İşler