Aşkın Esareti Şiiri - Dr Yusuf Polat

Bana öyle küçümseyerek bakma;
Ben seni unutacaktım,
İnan,
Bir gün silebilecektim yüzünü
Zamanın o karanlık defterinden.
Sonra bir şarkı çaldı gece vakti
Unutmak hatırlanmaya yenik düştü

Güzelsin, fakat güzellik nedir ki?
Bir gonca sabahın avucunda açar,
Akşam rüzgârına teslim olur.
Senin yüzünse
Benim gecelerimde açan
Hiçbir mevsimde solmayan bir gül

Bir gülüşün vardı…
Sanki gülmek değil, hükmetmekti.
Kaşların çatılırdı;
Ben bunu bir fırtına sanırdım.
Oysa en sıcak sözlerin bile
Kalbime değen bir kılıç gibiydi.

Ve ben, nasıl olduysa,
Çocukların masallara inandığı gibi
Sana inandım.

Gitmek mümkün elbette…
İnsan bazen sevdiğinden de gidebilir.
Fakat nasıl gider insan
Kendi kalbinden?
Şimdi söyleyin bana:
Bir insan,
Her gece kendini hatırlatan
Aşkın esaretinden nasıl kurtulabilir ki