Aşk kifâyetsizdir

Aşk huysuzlaşır,
vedalar sessizleşir.
Yakın olan mesafeler
sessizlikle mühürlenir;
birbirine değmeden eskir eller,
aynı odada iki ayrı uçurum büyür.
Uykusuz geçen geceler
gözyaşıyla eşitlenir.
Sabah, yüzümüzde
geceden kalma bir iz taşır;
kimse bilmez
hangi karanlıktan çıktığımızı.
Yakar geçer aşk,
sonra küllerini üstüne savurur.
Deler geçer,
yarasının ucunda oturur.
Ne çıkarır insanı içinden
ne de tamamen bırakır.
Aşk, uçsuz bucaksız bir gökyüzü;
yarayı kanatan bir zehir.
Ziyan olmuş bir kaderde vuslat,
derinlerde yaşayan bir kaktüs gibi—
çiçeksiz,
acıya alışmış,
suyunu kendi dikenlerinde saklayan.
Ve insan
aynı çöküşün içinde
kendini yeniden bulduğunu sanarak
bir kez daha kaybeder.
Dışarıdan bakınca ihtişamlıdır;
ahmakça bir gülümsemenin ardında
enkazını saklar.
Kimse bilmez
hangi tarafının çoktan çöktüğünü.
Aşk kifayetsizdir;
dilsizdir, düşüncesizdir.
Bencil bir girdaptır.
Döndükçe içine çeker,
çektikçe derinleşir.
İnsan indikçe
kendi sesini daha az duyar.
Sonunda
ne yukarı çıkacak bir ışık kalır
ne aşağıda tutunacak bir taş.
Sadece soğuk…
Sadece karanlık…
Ve aşk,
insanın kendinden bile saklayamadığı
o dipsiz yerde
sessizce dönmeye devam eder.