Aşk Kasım 27 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Arzunun Gölgesinde Sen
Sevgili,
Seni sevmeye başladığımda bunun mutluluk olduğunu sandım; sonra anladım ki insan, kendi arzularının sesini çoğu zaman kalbinin hakikati sanıyor.

İrade, görünmez bir hükümdar gibi içimizde durmadan hüküm sürüyor; bize bir yüzü kader, bir dokunuşu sonsuzluk, bir ayrılığı dünyanın sonu gibi gösteriyor.

Ben de seni istedim. Fakat istemekle sevmek arasındaki o ince çizgiyi geç fark ettim: İstemek, seni kendi dünyama çağırmaktı; sevmekse senin de benden bağımsız bir dünya olduğunu kabul etmekti.

Şimdi biliyorum, sevgili, insan bazen bir başkasına değil, onunla yaşayacağını düşündüğü hayata bağlanır. Bir gülüşe gelecek yükler, bir söze sonsuzluk anlamı verir, sonra kendi kurduğu hayalin gerçek olmadığını görünce acı çeker.

Ama sen benim için yalnızca arzularımın yarattığı bir suret değilsin. Seni, düşüncelerime sığmadığın yerde de tanımaya çalışıyorum; çünkü hakiki yakınlık, bir insanı kendi beklentilerimize hapsetmeden ona yaklaşabilmektir.

Aşkın çelişkisi belki de budur: Yakınlık isteriz, ama özgürlüğümüzü kaybetmekten korkarız. Bir ömür isteriz, ama zamanın hiçbir sözü imzalamadığını biliriz. Mutluluğu ararız, fakat onu sürekli arzulayarak bugünün huzurunu elimizden kaçırırız.

Ben seninle bu çelişkileri çözmekten çok, onların içinde daha bilinçli yaşamayı öğrendim.

Seni sahiplenmeden yakın, sana bağımlı olmadan bağlı, geleceği garanti etmeden umutlu olmanın mümkün olduğunu gördüm.

Çünkü insanın huzuru, dünyanın bütün arzularını gerçekleştirmesinde değil, arzularının kendisini yönetmesine her zaman izin vermemesindedir.

Ve sevgili, bir gün hayat bizi farklı yollara götürürse seni yaşanmamış ihtimallerin suçlusu yapmayacağım. Seni sevmiş olmayı bir yenilgi saymayacağım; çünkü bir sevginin değeri, yalnızca ne kadar sürdüğüyle değil, insana kendisi hakkında ne öğrettiğiyle de ölçülür.

Ben seni, içimdeki boşluğu doldur diye değil, kendi varlığının eşsizliğini tanıdığım için sevdim. Çünkü aşkın bilgeliği, bir insanı arzunun nesnesi olmaktan çıkarıp özgür iradesiyle var olan bir hakikat olarak görebilmektir.

Şimdi senden bir mucize beklemiyorum; insan olmanın sınırlarını biliyorum. Ne sen bütün acılarımı dindirebilirsin ne de ben sana kesintisiz bir mutluluk verebilirim.

Ama birlikte, hayatın kaçınılmaz eksikliklerini inkâr etmeden güzelliğini çoğaltabiliriz.

Bir çınarın altında oturup yağmuru konuşmadan dinleyebilir, Karadeniz'in değişken sularına bakarken hiçbir şeyin sonsuza dek aynı kalmadığını birbirimize hatırlatabiliriz.

Ve belki aşk, tam da bu geçiciliğin ortasında birbirimize ayırdığımız bilinçli zamandır.

Seni sonsuzluğa sahip olduğumu sanarak değil, zamanın sınırlılığını bilerek sevdim. Çünkü hayatın geçici olması, sevgiyi anlamsız kılmaz; onu bilinçle yaşamak için daha değerli bir neden hâline getirir.
Aşk

Soruyorum kendime:
Seni gerçekten seviyor muyum,
yoksa sende bulduğum mutluluğu mu?
Yanımda kalmanı mı istiyorum,
yoksa özgür iradenle beni seçmeni mi?
Her soru, içimde yeni bir kapı açıyor.
Ve her kapının ardında
kendim hakkında bilmediğim
başka bir gerçekle karşılaşıyorum.
Aşk

Aklım, vazgeçmenin gerekçelerini sıralıyordu;
kalbimse her gerekçenin altına
senin adını yazıyordu.
İnsan bazen kendi içinde ikiye bölünür:
Biri hayatın mantığıyla yürür,
öteki sevdiğinin ihtimaliyle yaşar.
Aşk

Ben seni, kavuşmanın kolaylığında değil,
imkânsızlığın düşünceye dönüştüğü yerde sevdim.
Çünkü bazı aşklar dokunmaktan önce
insanın kendisiyle karşılaşmasıdır;
bir başkasının varlığında
kendi sınırlarını keşfetmesidir.
Aşk
Kalbimin Özgürlüğü
Seni sevmek, bir çiçeğe bakmak değildi yalnızca; bir mevsimin bütün hakikatini tek bir rengin içinde aramaktı. Ben sende bir kadından fazlasını gördüm: Dünyanın bana açıklayamadığı o eski, o sonsuz çelişkiyi.

Aklım, vazgeçmenin gerekçelerini sıralıyordu; kalbimse her gerekçenin altına senin adını yazıyordu. İnsan bazen kendi içinde ikiye bölünür: Biri hayatın mantığıyla yürür, öteki sevdiğinin ihtimaliyle yaşar.

Ben seni, kavuşmanın kolaylığında değil, imkânsızlığın düşünceye dönüştüğü yerde sevdim. Çünkü bazı aşklar dokunmaktan önce insanın kendisiyle karşılaşmasıdır; bir başkasının varlığında kendi sınırlarını keşfetmesidir.

Senin bir gülüşün vardı; bütün felsefeleri susturacak kadar sade, bütün kesinlikleri sorgulatacak kadar derin. Dünya, ölçülebilen şeylerden ibaret olsaydı sana duyduğum bu his hangi terazide ağır basardı?

Eylül yağmuru gibi geldin hayatıma; ne bütünüyle ayrılık, ne de kesin bir kavuşmaydın. Biraz umut, biraz tereddüt, biraz da insanın kendine bile itiraf edemediği o büyük duyguydun.

Sana sahip olmayı değil, sende özgürce var olabilmeyi istedim. Çünkü aşk, bir insanı kendine bağlamak değil, onun özgürlüğünde bile kendi kalbinin yerini bilmektir.

Ve şimdi anlıyorum: İnsan her zaman sevdiğine ulaşarak kazanmaz; bazen onunla karşılaştıktan sonra dünyaya artık aynı gözlerle bakamadığı için başka bir insana dönüşür.

Benim trajedim seni sevmek değildi sevgilim; seni sevdikten sonra, aklın bütün cevaplarının kalbin tek bir sorusuna yenildiğini görmekti.

Belki de aşk budur: İnsanın kendi varlığını sorguladığı, özgürlüğünü yeniden tanımladığı ve bir başkasının gözlerinde kendi sonsuzluğunun sınırına dokunduğu o eşsiz, anlaşılmaz hakikat.
Aşk

“Aşk, insanın bir başkasına duyduğu hayranlıktan önce, kendi aklının sınırlarını keşfetmesidir; çünkü kalp bazen gerçeği bulmaz, fakat gerçeğin hangi noktada yetersiz kaldığını gösterir.”
Aşk

Benim trajedim seni sevmek değildi sevgilim;
seni sevdikten sonra,
aklın bütün cevaplarının
kalbin tek bir sorusuna yenildiğini görmekti.
Aşk

Benim için aşk:
İnsanın kendi varlığını sorguladığı,
özgürlüğünü yeniden tanımladığı
ve bir başkasının gözlerinde
kendi sonsuzluğunun sınırına dokunduğu
o eşsiz, anlaşılmaz hakikat.
Aşk

İnsan her zaman sevdiğine ulaşarak kazanmaz;
bazen onunla karşılaştıktan sonra
dünyaya artık aynı gözlerle bakamadığı için
başka bir insana dönüşür.
Aşk

Sen bende eksik olan değildin;
eksikliğin kendisini nasıl düşündüğümü değiştiren
canlı bir çelişkiydin.
Varlığım senin varlığınla karşılaştığında
kendi sınırlarını gördü;
ve ben ilk kez anladım:
Kendini aşmak,
kendinden vazgeçmek değildir.
Aşk

Her yakınlık bir özdeşlik değildir,
her ayrılık da mutlak bir karşıtlık.
İnsan, sevdiğinde öğrenir:
Bir başkasını özgür bırakmadan
onunla gerçek bir birlik kuramaz;
iradeyi tutsak eden arzu,
kendi özünü inkâr eder.
Aşk

Ben seni,
henüz aşkın ne olduğunu bilmeden sevdim;
sonra bütün tanımlarım çatladı,
aklım kendi hükümlerini sorguladı,
kalbim, karşısında bulduğu o yabancı varlıkta
kendi varoluşunun izlerini tanımaya başladı.
Aşk

Aşk,
her an aynı yoğunlukta yanmak değil;
değişen zamanın içinde
birbirine karşı özenini koruyabilmektir.
Aşk

Sevgili,
İnsan, mutluluğu çoğu zaman
kendisinde bulunmayan şeylerde arar;
bir yüzün ardında huzur,
bir dokunuşun içinde sonsuzluk,
bir kalbin sessizliğinde
kendi varlığına verilmiş bir onay bekler.
Aşk
Aşkın Sessiz Metafiziği
Sevgili,
İnsan, mutluluğu çoğu zaman kendisinde bulunmayan şeylerde arar; bir yüzün ardında huzur, bir dokunuşun içinde sonsuzluk, bir kalbin sessizliğinde kendi varlığına verilmiş bir onay bekler.

Ben de bir zamanlar seni bütün sorularımın cevabı sandım. Sonra anladım ki insan, kendi içindeki boşluğu tanımadan başka bir kalbe yaklaştığında sevgiyi bile bir beklentiye dönüştürebilir.

Oysa sen benim eksikliğimin ilacı değilsin; kendi varlığınla, kendi çelişkilerinle benden bağımsız bir hakikatsin.

Seni sevmek, seni kendi huzuruma mahkûm etmek değil, senin özgürlüğünü tanırken kendi içimdeki huzursuzluğu da anlayabilmektir.

Çünkü arzu, doyuma ulaştığında çoğu zaman yeni bir arzu doğurur; insan sahip olduğunu sıradanlaştırır, uzakta olanı büyütür, elindekinin kıymetini kaybetme ihtimaliyle yeniden keşfeder.

Ben bu döngünün içinde seni bir ödül gibi beklemek istemiyorum. Sana kavuşmayı hayatın tek anlamı, senden uzaklığı da hayatın sonu saymıyorum.

Ben seni, varlığını kendi varlığıma eklemek için değil, iki ayrı hayatın birbirine anlam katabileceğine inandığım için seviyorum.

Ve bilmelisin sevgili, yalnızlık her zaman sevgisizlik değildir; bazen insanın kendi düşüncelerini başkasının sesinden ayırabildiği en dürüst mekândır.

Ben kendi yalnızlığımı tanıdıkça sana daha özgür yaklaşıyorum. Senden her şeyi beklemediğimde sana verebildiklerimin değerini anlıyorum.

Bir çınarın gölgesinde yan yana susabilmek istiyorum seninle; sessizliğimizi bir eksiklik sanmadan, her anı mutlulukla doldurmaya çalışmadan…

Karadeniz'in dalgaları gibi bazen yaklaşan, bazen uzaklaşan duygularımızı da hayatın bir parçası sayarak.

Çünkü aşk, her an aynı yoğunlukta yanmak değil; değişen zamanın içinde birbirine karşı özenini koruyabilmektir.

Seni, beni mutsuzluktan kurtaracağın için değil, mutluluğun yalnızca bir insana sahip olmakla elde edilemeyeceğini öğrendiğim hâlde sevdim. Çünkü gerçek yakınlık, iki insanın birbirini hayatın bütün yüklerinden kurtarması değil, o yükleri taşırken birbirinin özgürlüğünü ve insanlık onurunu koruyabilmesidir.

Belki hiçbir aşk bütün acıları susturamaz; hiçbir insan diğerinin kaderini tamamen değiştiremez.

Fakat bir bakış, bir düşünceli davranış, zamanında söylenmiş bir söz dünyanın sertliğini bir anlığına azaltabilir.

Ben seninle böyle bir hayat istiyorum: Büyük vaatlerin gölgesinde değil, küçük iyiliklerin gerçekliğinde; sonsuzluk iddiasında değil, her gün yeniden seçilen sadakatte.

Ve bir gün yollarımızın sonuna geldiğimizde geriye dönüp şunu söyleyebilelim:

Birbirimizi hiçbir zaman hayatın bütün acılarından koruyamadık; ama birbirimizin acısına yeni bir acı eklememeyi öğrendik.

Birbirimize sonsuz mutluluk veremedik; ama birlikte yaşadığımız zamanın anlamını çoğalttık.

Sevgili, belki hayatın bilgeliği bütün arzularımıza kavuşmakta değil, neyin gerçekten değerli olduğunu anlayıp ona bilinçle yer açmaktadır.

Benim kalbimde sana ayırdığım yer, sahip olma arzusunun değil, seni özgür bir insan olarak tanımanın yeridir.

Ve seni sevmek, işte bu yüzden, benim için yalnızca bir duygu değil; insanın kendi sınırlarını tanıyarak başka bir insanın varlığına saygıyla yaklaşmayı öğrenmesidir.
Aşk

Sevgili, belki hayatın bilgeliği
bütün arzularımıza kavuşmakta değil,
neyin gerçekten değerli olduğunu anlayıp
ona bilinçle yer açmaktadır.
Aşk

Hiçbir insan
diğerinin iç dünyasını bütünüyle anlayamaz;
ama anlamanın imkânsızlığını bahane etmeden
birbirine yaklaşabilir.
Aşk

Yine de bir çınarın altında
yan yana oturmayı seçelim.
Karadeniz'in dalgaları kıyıya vururken
hiçbir şeyi kanıtlamak zorunda kalmadan
birbirimizin varlığına eşlik edelim.
Aşk

Bazen mutluluk,
yeni bir şeye sahip olmakta değil,
sahip olma arzusunun sustuğu bir anda
zaten orada bulunan güzelliği görebilmektedir.
Aşk
Arzunun Ötesinde Bir Sen
Sevgili,
İnsan, kendi arzularının içinde yaşarken özgür olduğunu sanır; oysa çoğu zaman neye ihtiyaç duyduğunu değil, neyin eksikliğini hissettiğini bile bilmez.

Ben de seni ilk sevdiğimde bir yüzün ardında mutluluk, bir bakışın içinde sonsuzluk aradım. Seni tanımaktan önce sana yüklediğim anlamları sevdim belki; çünkü insan, bilinmeyeni kendi umutlarıyla tamamlamaya eğilimlidir.

Sonra zaman konuştu.

Arzuların doydukça yenilerini doğurduğunu, mutluluğun avuçlarımızda uzun süre kalmadığını, insanın bazen kavuşmak için koşarken sahip olduğu huzuru geride bıraktığını gördüm.

Ve sana yeniden baktım, sevgili.

Bu kez kendi eksikliğimin içinden değil, senin benden bağımsız varlığının içinden…

Anladım ki sen, benim yalnızlığıma verilmiş bir cevap, hayatımın bütün çelişkilerini çözecek bir mucize değilsin.

Sen, kendi düşünceleri, kendi özgürlüğü ve kendi sınırları olan bir insansın.

Seni gerçekten sevmek, seni kendi mutluluğumun aracına çevirmek değil; mutluluğunun benim varlığıma mahkûm olmadığını kabul etmektir.

Çünkü aşkın içinde bile insan bencilliğinin gölgesi dolaşır: Sevdiğinin yanında olmasını ister, ama bazen onun özgürlüğünü unutur; sadakat bekler, ama sevgiyi bir hak gibi görmeye başlar.

Ben bu çelişkinin efendisi olduğumu iddia etmiyorum. Yalnızca onu tanımaya, kendi arzularımı sorgulamaya ve sana duyduğum sevgiyi sahip olma ihtirasından arındırmaya çalışıyorum.

Gel, sevgili…

Birbirimize sonsuz mutluluk vaat etmeyelim. Hayatın değişkenliğini, insanın kırılganlığını, zamanın geri döndürülemezliğini bilelim.

Yine de bir çınarın altında yan yana oturmayı seçelim. Karadeniz'in dalgaları kıyıya vururken hiçbir şeyi kanıtlamak zorunda kalmadan birbirimizin varlığına eşlik edelim.

Çünkü bazen mutluluk, yeni bir şeye sahip olmakta değil, sahip olma arzusunun sustuğu bir anda zaten orada bulunan güzelliği görebilmektedir.

Ben seninle böyle bir aşk istiyorum: Ne kör bir tutkuyla aklımızı terk ettiğimiz ne de her duyguyu düşüncenin soğukluğunda kaybettiğimiz bir aşk…

Aklın sınırlarını bilen, duygunun gücünü küçümsemeyen, özgürlüğü sadakatin karşısına koymayan bir birliktelik.

Seni, hayatımı kusursuzlaştıracağın için değil, kusursuzluğun bir yanılsama olduğunu bildiğim hâlde seninle yaşamın güzelliğini paylaşmak istediğim için seviyorum.

Belki aşk, insanın bütün acılarını ortadan kaldıramaz; ama acının içinde bile başkasına karşı merhametli kalmayı öğretebilir.

Belki hiçbir insan diğerinin iç dünyasını bütünüyle anlayamaz; ama anlamanın imkânsızlığını bahane etmeden birbirine yaklaşabilir.

Ve belki de bilgelik, arzularımızın tamamına ulaşmak değil, hangilerinin bizi yaşama yaklaştırdığını, hangilerinin kendi huzurumuzu tükettiğini ayırt edebilmektir.

Sevgili, bir gün zaman bizi değiştirirse seni geçmişteki hâline mahkûm etmeyeceğim. Çünkü seni sevmek, yalnızca dün tanıdığım insanı hatırlamak değil, bugün olduğun insanı da yeniden tanımaya razı olmaktır.

Ben seni bir boşluğun çaresi olarak değil, kendi başına bir varlık olarak sevdim. Çünkü aşkın olgunluğu, bir insanı kendi irademize bağlamakta değil, iki ayrı iradenin özgürce kurduğu yakınlığı özenle koruyabilmektedir.

Ve hayatın sonunda geriye ne arzularımızın bütün zaferleri ne de sahip olduğumuzu sandığımız her şey kalacak.

Belki yalnızca, bir insanın hayatına dokunurken ne kadar incelikli olduğumuz, özgürlüğüne ne kadar saygı duyduğumuz ve birlikte geçirdiğimiz zamanı ne kadar anlamlı kıldığımız…

İşte ben seni, sevgili, bu geçici dünyanın içinde kalıcı bir sahiplik aramak için değil, geçiciliğin değerini birlikte anlayabilmek için seviyorum.

Çünkü sonsuzluk vaat edemeyen bir aşk da derindir; yeter ki iki insan, zamanın sınırlılığını bilerek birbirine gösterdiği özeni her gün yeniden seçebilsin.
Aşk