Gözüm dalıyor uzaklara.
Uzaklarda yine sen.
Sahiden, sen neden uzaksın bana?
Uzak denen şeyde ne,
yanımda olmayıp içimde olan sen.Uzak mısın bana?
Sesini duyamıyor,
Ay ışığında oturmuş, seni düşlüyorum.
Gölgen ay ışığında ahenkle dans ederken, ben içimizdeki şeytanı taşlıyorum.
Sen yine uzaksın bana, ben bir o kadar yakın.
Gittikçe gidiyorsun, mutlu bir sona.
Ama yine yanında ben yokum.
Silinsin ihanetin rengi gözlerinden,
aksın şakaklarından yaşlar.
Girsin araya mesafeler,
düşsün yüzümüzdeki ikinci bizler.
Çıksın şeytanın heybesinden
karanlık, acı kelimeler.
Cennetindeyim, Tanrım.
Nerede duygularımın katili?
Neden faili meçhul?
Sen Tanrı’sın, bilirsin.
Günahlarım nerede?
Varsa, neden cennetindeyim?
Gözlerinin rıhtımında dinlenmeyi beklerken,
bekleyişin kendisinde yoruldum.
Sana rağmen vazgeçtim senden.
Ne garip…
Oysa senin için her şeyi
Şu kâğıt, kalem ağır geliyor artık.
Kalem küskün bana, yazmak istemiyor.
Sayfalar kara günlere kucak açmış,
Güneş doğmak bilmez olmuş.
Geceler ömrümden uzun,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!