Sen,sen Şiiri - Arda Okşakli

Ay ışığında oturmuş, seni düşlüyorum.
Gölgen ay ışığında ahenkle dans ederken, ben içimizdeki şeytanı taşlıyorum.
Sen yine uzaksın bana, ben bir o kadar yakın.

Gittikçe gidiyorsun, mutlu bir sona.
Ama yine yanında ben yokum.
Uzaklaştıkça benden, küçülüyorsun gözümde.
Ellerimi uzatıyorum, tutmuyorsun.

“Gel,” diyorum, gelmiyorsun.
Sana soruyorum: “Bu aşkın katili kim?”
Bağırıyorsun bana: “Sen, sen…”diye.