İki saç buklesi arası,
kopuk herşey.
Kaydetmeliydim zihnime,
zaman ne kadar da sınırlı.
Durup,herşeyi zihnimde
tutmaya çalışmam ne saçma.
Hiçbirine hükmedemem.
O şimdi ne yapıyor
şu anda, şimdi,şimdi?
Evde mi, sokakta mı,
çalışıyor mu, uzanmış mı,
ayakta mı?
Kolunu kaldırmış olabilir,
Devamını Oku
şu anda, şimdi,şimdi?
Evde mi, sokakta mı,
çalışıyor mu, uzanmış mı,
ayakta mı?
Kolunu kaldırmış olabilir,




Hoş! Tebrikler.
Ne kadar haklısınız. Zaman o kadar kısa ki uzun sandığımız zamanın birde bakıyorsunuz ki gelipte geçivermiş. Böylecede ömrümüzün sonuna gelmişiz.
Kayat koşturmacası içinde zamanın nasıl geçip gittiğini anlamakta bile zorlanır hale geldik. Ve kendimize ayıracak bir dakikamızın olmadığını görmek ise gözümüzü açtığımızda içimizi acıtan bir yara olacak bubub bile fakında değiliz.
Çok kısa ama bir o kadar da anlamlı şiirnizi ve yüreğinizi kutluyorum. Sevgiler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta