Araf Çiçeği Şiiri - Özcan İşler 2

Ne cennette açtım,
ne cehennemde yandım.
Toprak beni istemedi,
gökyüzü beni görmedi.

Kendi gölgemde büyüdüm,
kendi sessizliğimle sulandım.
Kimse koparmadı beni,
çünkü kimse fark etmedi.

Ben, arafın en pis köşesinde
hâlâ açmaya çalışan
o son çiçeğim.

1. Toprağın Reddettiği Ceset

Gözlerim fırlamış, ağzım kulaklarıma varmış şekilde kendi etimin içine gömüldüm.
Dilimin kökünde yeşeren irin, boğazımda pıhtılaşmış siyah kan, ciğerlerimde üreyen kurtlar… hepsi bana ait, hepsi hâlâ yaşıyor.

Kimse kürek sallamadı.
Kimse bir avuç toprak atmadı.
Kimse “toprağı bol olsun” diye yalan söylemedi. Toprak bile beni reddetti.
“Bu kadar diri bir ölüyle aynı yatağı paylaşmam” dedi ve yüzünü çevirdi.

Zaman midemi bulandırıp uzaklaştı.
Akrep kendi iğnesini gözüne sapladı, yelkovan kendini duvara çarpa çarpa parçaladı.
Saatin içinden boğuk bir çürüme sesi geliyor artık.

Ben ise hâlâ buradayım.
Etlerim kemiklerimden sızıyor, saçlarım tel tel dökülüp yastığıma yapışıyor, tırnaklarım uzuyor, etimi kazıyor, ama ölmüyorum.
Ölümü hak etmiyorum.

Bu, cehennemin bile kabul etmeyeceği kadar ağır bir ceza:
Diri diri, sonsuza dek, kendi kokuşmuşluğumda bekletilmek.

2. Sarkacın İntihar Notu

Sarkaç boynuna ipi geçirdi ve zamanın bağrında sarkıttı kendini.
Patikadan sarkan o ağır, kara ceset şimdi benim kalbim gibi sallanıyor: boş.
Tamamen boş.

Her saniye şakaklarıma kızgın demir çakılıyor, her dakika boğazıma ıslak, solucanlı toprak tıkılıyor. Milyonlarca insan geçiyor yanımdan; gülüyor, sevişiyor, çocuk yapıyor, ölüyor… hiçbiri dönüp bakmıyor.

Çünkü ben çoktan bir lekeyim duvarda.
Bir gölgeyim ki kendi yangınını seyrediyor ve alevler bile onu yakmaya tenezzül etmiyor.
“Sen yanmaya değmezsin” diyorlar.

Kül olamıyorum.
Duman olup dağılamıyorum.
Rüzgâr yüzüme bile çarpmıyor.
Sadece buradayım: paslı, kokuşmuş, kımıldamayan bir utanç yığını.

Yelkovan akrebe son kurşunu sıktığında ikisi de yere düşüp çürümeye başladı.
Ben ise hâlâ ayaktayım.
Ayaktayım ama dizlerim kilitli.
Nefes alıyorum ama her nefes ciğerlerimi parçalıyor.

Bu ölümden daha beter:
Ölümü bile başaramamış olmanın sonsuz, pis, utanç verici ağırlığı.

3. Arafın En Pis Köşesi

Cehennem kapıyı yüzüme çarpıp kilitledi.
Cennet ise kapıyı hiç açmadı.
Ortada kaldım.
Duvarları terleyen, zemini sümüksü, havası irin kokan sonsuz bir koridorda.

Tavan damlıyor; damlayan şey su değil, eski kan ve sarı irin.
Ayak seslerim kendi ayak seslerim.
Ne kadar koşarsam koşayım kendime yetişemiyorum.
Her virajda kendi yüzümle karşılaşıyorum:
Göz çukurları kurt dolu, ağzı kulaklarına varmış, burnu çökmüş bir yüz.

Ruhum kangrenin en ileri evresinde, zaman ise paslı, dişleri kırık bir testere… yavaş yavaş, zevk alarak, kemiğime kadar kesiyor beni.

Son nefesi kendi ellerimle boğdum.
Tırnaklarımı gırtlağıma geçirdim, parmaklarım etime gömüldü, ta ki o son hava kabarcığı kanlı bir tükürük gibi fırlayana kadar.

Şimdi sadece bekliyorum.
Ne için bilmiyorum.
Neden hâlâ buradayım bilmiyorum.
Neden toprak, ateş, hiçlik beni bir pislik gibi dışarı attı bilmiyorum.

Bu arafın en pis, en karanlık, en unutulmuş köşesi. Burada son yok.
Sadece sonsuz bir “hâlâ” var.
Hâlâ çürüyorum.
Hâlâ kokuyorum.
Hâlâ, lanet olası bir şekilde, nefret ederek, iğrenerek, buradayım.

4. Mezarı Olmayan Ölü

Beni gömmediler çünkü mezara layık görmediler. Açıkta bıraktılar; güneşe, yağmura, akbabalara, ama hiçbiri dokunmadı.
Akbabalar bile “bu et zehirli” deyip uzaklaştı. Yağmur yüzümü yıkamaktan vazgeçti.
Güneş ısıtmaktan iğrendi.

Şimdi açık bir tarlada yatıyorum.
Gözlerim iki kara delik, ağzım sürekli açık, içinden siyah bir sıvı sızıyor.
Kurtlar yaklaştı yaklaştı, kokumu alınca geri döndüler.
“Bu kadar yaşayan bir ölüyü yiyemeyiz” dediler.

Gece olunca kendi gölgem geliyor başıma oturuyor. “Hâlâ bitmedin mi?” diye soruyor.
Cevap veremiyorum.
Çünkü dilim çoktan çürüyüp düştü.
Sadece boğazımdan gelen boğuk, ıslak, kesik kesik bir hırıltı var.

O hırıltı diyor ki:
“Bitmedim.
Bitmeyeceğim.
Siz ölsünüz, ben kalacağım.”

Ve kalıyorum.
Topraksız, mezarsız, tabutsuz, dua edilmemiş, unutulmuş, ama inatla, hâlâ burada.

Ve ben ölmedim, gömülmedim, unutulmadım.
Ben sadece, kimsenin uğramadığı bir köşede, hâlâ açmaya çalışan bir araf çiçeğiyim.

Özcan İşler
14.11.2026 Ankara