Her akşam hüzün sarar benliğimi bir gölge gibi,
Batar ümitlerim, gözden kaybolur akşamın kızıllığında.
Karanlık örterken günah ve sevaplarımı,
Yarının aydınlığına kavuşur muyum,
ümit ve korkusu doluşur yüreğime.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta