Yıl ikibinbir, ay Haziran
Haziranın on'u günlerden Pazar
Telefonun çalışına uyandım sabah saat altı
Hayırdır dedim ve telefona cevap verdim
Çalmaz olsaydı cevap vermez olsaydım keşke
Tanımadığım ama beni tanıyan birisi
Yüksel Çolak ı cepten ara dedi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta