Alışkanlıktan bir tık öte bende ki sevgi;
uyurken, uyanıkken
aklımın her köşesinde sen.
Özlemek,
kaybedilen en büyük savaş bende.
Anlamıyorsun.
Elimden hiçbir şey gelmeden bekliyorum,
prangalar eskittiğim
uçurumun kenarında.
Sürgün kalbine esir olan beni
anlamıyorsun.
En ağır cümle
“seni unuttum” demek.
Olmayacak bir hayal,
olmayan bir dua.
Susmayan kalbimin
geceye çarpan haykırışlarını,
içimde çoğalan bu sessiz çöküşü
anlamıyorsun.
Ve artık biliyorum:
anlamaman değil acıtan,
hiç anlamayacak kadar
rahat olman.
Ben seni severken tükeniyorum,
sen bilmeden
yaşıyorsun.
Kayıt Tarihi : 12.11.2026 21:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!