Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
ahh ankara ,
kalbiminde başkenti ,
şiirde yaşadım anılarımı bir kez daha .
ne güzel anlatılmış ankara ,
tebrikler saygıyla efendim
anınca sızılar bir yerimdeki bin yara
yaraların sızısı sende başlar Ankara
..........
demiştim bir zamanlar..
çok güzel bir şiir okudum selamımla ağam
Anılarınızdaki Ankara'yı duygularınızla dile getirmişsiniz. akşam oldu bilmedik..
biz bugünü hep sevdik..hep sevdik..
kuğulu parka gittik,
bir kuğunun gözüne geldik.
kalabalıklara karışıp kızılay da
acıkınca döner-ekmek yedik sakarya da
ahmed arif'in dizelerinde sevmeye başladığım ankara'yı betimlelerinizle güzel kıldığınız için teşekkürler.........
Çok güzel....
ankara ya götürdün bizi mustafa bey, yüreğine sağlık......
Ankara'dan da sizlere selam olsun....o zaman..güzel şiiriniz için tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 7 tane yorum bulunmakta