Yedi dipsiz vadiden geçtim,
Gözlerimin bebeklerini,
Kaf'ın doruklarına diktim hep uçarken.
Kanatlarımdan dökülen umutla yeşerdi toprak,
Rüzgara karıştı çığlıklarım,
Ve boşlukta bir fırtınaya dönüşüverdi feryatlar.
Ardımda görmeye alışkın olduğum yoldaşlar,
beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
Devamını Oku
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta