Sevmenin yetmediği yerdeyim şimdi.
Gözyaşının hiçbir anlam taşımadığı,
Sözlerin bütün yükünü kaybettiği,
Sessizliğin en uzun cümle olduğu yerden yazıyorum sana.
Onun sevgisi sahte olabilir,
Benimki gerçekti...
Yalan bile sevildi,
Bir gün yenileceğimi
Hissede hissede yürüdüm bu aşka.
Biz çok daha önce çıkmamıştık aynı yola,
Kalbimizin ilk sızıntısında yakalama vardık arkadaşları.
Zaman üzerimize çökmeye başladı,
“Geç izlendi” demeden
tanışmalıydık.
Anne kim neşemi aldı..!!
Umursamazım bu aralar..
Olanı biteni öğrenimi..
Ruhum ihanetleri hissetti
Dost kaziklarını bir bir işitiyorum ama kulaklarım.
Yaşlanmaya çocukluktan başladık biz,
Daha oyun çağında öğrendik hayatın yükünü.
Bir omuz aramadık kendimize,
Çünkü erken öğrendik ayakta durmayı,
Yaşlanmaya çocukluktan başladık biz,
Daha oyun çağında öğrendik hayatın yükünü.
Bir omuz aramadık kendimize,
Çünkü erken öğrendik ayakta durmayı,
Kendi yaralarımızı kendi ellerimizle sarmayı.
Gözleri değil, sözleri vurdu beni en derinden,
Bir bakışı değil, yalan kurduı geçti iliklerimden,
Hayalrdu bana, gökyüzünü avuçlarımda,
Sonra paramparça etti… beni enkazda bıraktı.
Bir umut diye çalışıyordum, onun cümlesine kandım,
Bir gün…
öyle bir dayak yedim ki,
bedenimde kalmadı hiçbir izi.
Ne yüzüm morardı,
ne kemiğim kırıldı,
Bana öyle bir acı yaşattın ki,
Tenim bedenimden söküldü.
Can dediğim her şey,
Bir sessizliğin omzunda usulca döküldü.
Ne bir çığlık anlatabildi içimde kopanı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!