Tarifi zor bir öykü,
Telef olmuş insanların zelzelesi.
Bir masal edası,
Bir çaresizlik iklimi: Sen.
Kalem seni yazmak ister,
Beni afet demişsin,
hiçbir şeyi hatırlamıyormuş gibi.
Sanki zaman,
yalnız başına tedavi yarayan silinmiş.
Sanki kırılmış ben değilmişim gibi,
sanki gece boyu
Gönül tahtına değişmem da var,
sonuçta indirdiklerim de.
Bir ömrün başında taşıdıklarım oldu,
bir de kırıldığımı bile anlamaktan
bildiklerin düşenler.
Bir daha beni görmeyeceksin,
çünkü ben sana fazla göründüm.
Bir insan bir başkasına
ne kadar çok göründüğünde
görünen o kadar görünür olmuşmuş,
bunu senden öğrendiğim.
Elimi tutmak isteyen herkeste
Seni arar oldum…
Bir bakışta, bir gülüşte,
Bir insanın sesindeki sıcaklıkta bile.
Ama kimsenin elleri
Senin ellerin kadar tanıdık gelmedi bana.
Beni sevmez misin, olur mu?
Kalbi kırık dökük biriyim ben.
Kırılır, üzülürsün…
Yorulur, yaralanırsın.
Aşkın mektep istemezmiş
Ateşine mum gereksizmiş
Yar seni yara mı Bilmem
Dikiş tutmaz sözlerim
Kanıyorum kanıyorum
Seni rabbime şikayet etme ..
Gittiğin o gece varya ..
Gece değildi ..
Cehennemin alınmışdisiydi ..
Cennetten kalma bir cehennemdim ..
Günaydın sevgilim…
Bu sabah yine adınla uyandı şehir,
Martılar denizin üstünde seni anlattı bana.
Eski bir liman sessizliğinde
Kalbim yanaştı gözlerine usulca.
Teşekkür ederim .!
Yaşadığınız herşey için .!
Hakettiklerimin erişebilmesi için .!
Yalan sözlerini inandırdığınız için verirsiniz.!
Teşekkür ederim ..!!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!