Ali Gençay Şiirleri - Şair Ali Gençay

kutsallarım vardı
mucizelerim
yenik mısır tarlası efsanelerim
şimdi uzanıp teneşire
ebabiller düşlüyorum
yaşam boyunca hışır bir öç

Pirüpak olan Ráb'dır
Kul o ki yola mazhar, aşık
En yüksek, omzundaki başdır
Böbürlenme, biz yaratıldık !

I-
Kelimelerimde
Küskünlüğün çocuksu tadı
Yıkılır art arda tüm heyecan
Öyle bir anda vurur ki bu acı
Savunur kendini bana/nelerle insan

Sevgili, sensiz karandan daha kara geceler
İsterim ki sen gel, siyahıma düşmesin lekeler

Aşkın, kalemimden düşen en şehvetli heceler
Soyunsam sen diye, yanar yabancı bendenler

Ne diye seslenmeliyim sana
Bahar mı desem
Sana eylül mü yakışır
Kaçışır kuşlar bahçelerden
O güzelim bahçeler sararır
Kıskanır cümle alem

Siyah ceketim
Beyaz gömleğim
Gri pantolonumda
Gözyaşı lekelerim
Islak kaldırımlarım
Memeleri sismiş kancık kedilerim

Hangi yürek iflah oldu ki aşkta
Aşkı masal,sevdayı oyun sayanlar
Bendenler görmediğiniz ateşle yanmakta

Üflenecek bir gün sura
Kurulacak,ince,kılıçtan keskin sırat

Kalksam ayağa, başımda esen asi gençlik
Otursam, altımda devran binlerce senelik

Acı ve keder bir ömür, mutluluk gündelik
Öldürdüğüm zaman, her geceye bir çentik

Uzun bir vapur kuyruğunda kaybettim ümidimi.Önce yağmur yağdı ıslandı saçlarım.Sonra güneş vurdu kurudu umutlarım

Şehrin diğer yakasındaydın sen. Omuzlarına kepek dökülmüş bir adam, ardımda uykusunu atamamış nefesi kokan bir kadındı kuyruk.Olduğum yere yağmur düşüyordu senin üzerinde güneş.Tabanlarım su çekiyor avucumda sıktıkça iz bırakan üç, beş bozukluk.

Üşüdükçe yaklaşıyordu insanlar.Yaklaştıkça garip bir çokluk.Sanki hep bir ağızdan kulakları tırmalayan şarkılar söylerdiler.Yağmurun yıkadığı şarkılar.Martılar seni tarafına uçardı.İşte ayrım orda başladı.Sen karşı geçe de otururdun, ben… ben oturmazdım.

Korktu çocuk küçücük elleriyle gizledi yüzünü
Sessizce sızdı yaşlar ağlamaktan gözleri büyüdü

Uzattı ellerini değmedi gece ne kadar büyüktü
Umutlar saman alevi ne zaman yandı ve söndü